อีกไม่นานก็เช้า

📝 Just Read a Lot's Review

✨️'หากมีคนช่วยทำให้อาการแพนิก
กำเริบลดน้อยลงไป ไม่ต้องถึงกับทุกครั้งก็ได้
ขอแค่ครั้งเดียวก็ยังดี แบบนั้นจะน่าซาบซึ้งใจเพียงใดหนอ'

🔖อีกไม่นานก็เช้า
เซโอะ ไมโกะ เขียน
ชุติภัค ฉายวิโรจน์ แปล
สนพ. biblio

ก่อนอ่านเพื่อนก็บอก จนอ่านเองแล้วคือเชื่อแล้ว
นิยายที่มีแต่คนดี ฮืออออ ดีจริงๆอ่าาา 🥹
อ่านจบแล้วแบบ งื้อออ ดีจังน้าา ดีใจแทนตัวเอก
สำหรับการผ่านความทุกข์ใจ จนมาเจอที่แห่งนี้
-- ที่ไหนที่ใช่สำหรับเรา มันก็จะใช่จริงๆ ✨️
ขอให้ผู้อ่านที่เผชิญเรื่องทุกข์ใจได้เจอคนใจดีเหมือนในเรื่องนี้

ปูพื้นก่อนว่า พระ-นางของเรามี 'โรค' หรือ 'กลุ่มอาการ'
ที่เกิดขึ้นกับร่างกายเฉพาะตัว ที่คนทั่วไปคงไม่เข้าใจ
ความหนักหนาสาหัสหากไม่ได้เผชิญด้วยตัวเอง
👧🏻 นางเอกเราจะมีอาการอารมณ์หงุดหงิดรุนแรง
ช่วงก่อนประจำเดือนจะมา
🧑🏻 พระเอกเราจากคนร่าเริง extrovert ปกติ
วันนึงก็พลิกกลายเป็นโรคแพนิครุนแรง
-- ทั้งสองคนที่จิตใจแสนงาม ไม่อยากแย่ไปกว่านี้
จึงลาออกจากที่ทำงานเดิม และมาเริ่มใหม่ที่นี่
บริษัทเล็กๆ ที่มีพนักงาน 6 คน เป็น สว. ไปแล้ว 4
แล้วก็พวกเค้าทั้งคู่ในวัย ต้น 30 มาเป็นน้องน้อยเลยย 😆

'การอยู่คนเดียวตลอด กับการอยู่คนเดียว
หลังอยู่กับใครสักคนนั้นแตกต่างกัน'

เมื่อคนสองคนที่เจ็บปวดทรมานจากโรคมาเจอกัน
มันจึงเกิดความ 'เข้าอกเข้าใจ' กันขึ้นมา
เริ่มจากที่นางเอกเราเริ่มเข้าหาพระเอกแบบบุ่มบ่าม
พระเอกก็หันมาทำความเข้าใจและใส่ใจนางเอก
คอยสังเกตว่าเมื่อไหร่ชีจะปรี้ด ก็หาวิธีจัดการ
นางเอกก็คอยชวนพระเอกทำอะไรที่ไม่แพนิค
คือมันนุ่มฟู ดีงามมากๆ💖

และยิ่งมาอยู่ บ. แห่งนี้ ที่มีแต่ชาว สว ที่เอ็นดูคนทั้งคู่
ไม่มีการแซว ไม่มีดราม่าอาการ แบบแสนดี๊ แสนดี
เป็นพื้นที่สบายใจของทั้งคู่จริงๆ

💖 'ความโดดเดี่ยวโดยสมบูรณ์ต้องไม่มีอยู่ในโลกนี้แน่นอน'

เป็นอีกเล่มที่ขอให้ได้รับการค้นพบ และได้รับความรัก
จากนักอ่านเยอะๆนะคะ 🌸

และขอให้ทุกคนเจอคนใจดีกับตัวเอง
ในวันที่แม้แต่ตัวเราก็ยังรู้สึกแย่กับตัวเองนะคะ ☺️