BOOK NO. 0886

สำนักงานเขตมรณะ เล่ม 4

死役所 #4

Azumi Kishi

👤ผู้เขียนAzumi Kishi
🌐ผู้แปลสุกฤตย์ พิมพ์ภาค
🏢สำนักพิมพ์Bitomo
🎨ชื่อนักวาด
📄จำนวนหน้า192 หน้า
🔢ISBN9786168381151
📅อ่านจบเมื่อ01/03/2026

📷 รูปภาพ

📖 เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้

เน้นไปที่ความต่อเนื่องของตัวละครเด็กสาวที่เสียชีวิตเพราะแอลกอฮอล์เป็นพิษ แต่เธอไม่ยอมไปลงทะเบียนและเอาแต่เดินวุ่นวายอยู่ในสำนักงาน เพราะเธอปักใจเชื่อว่าตนเองถูกฆาตกรรม จึงคอยตามสืบและถามไถ่ผู้เสียชีวิตคนอื่นๆ เพื่อหาความจริงเกี่ยวกับคุณชิมุระ

📝 Just Read a Lot's Review

▪️สำนักงานเขตมรณะ เล่ม 3-4
อาซึมิ คิชิ เขียน, สนพ. bitomo โดย biblio
(ปัจจุบันฉบับญี่ปุ่นมีถึง 28 เล่ม!)

⚠️ TW: มังงะที่มีแต่ความตายล้วนๆ
ตายด้วยรูปแบบต่างๆ ถ้าใครที่เผชิญเหตุการณ์
ทั้งตัวเองและคนใกล้ตัว และยังไม่ไหวใจ ผ่านก่อนน้า 🥹

‘วันนี้ไม่ทราบว่าตายจากสาเหตุอะไรเหรอครับ?’

เล่ม 3-4 ออกต่อมาไวมากกก ดีใจไม่รอนานน 😍
ใครที่เพิ่งมาเจอโพสนี้โดยยังไม่รู้เรื่องว่าเกี่ยวกับอะไร
ก็คือคนที่ตายด้วยเหตุต่างๆทุกคน ก่อนไปสู่สุคติ
จะต้องผ่านสำนักงานนี้ก่อน เพื่อลงทะเบียน
โดยก็จะแยกไปแต่ละแผนกจากสาเหตุการตาย
ตัวละครหลักก็คือคุณชิมุระ แผนกบริการทั่วไป
และคนในสำนักงาน และตัวละครรับเชิญก็คือเหล่าคนตาย
ที่ผลัดกันมาให้เราได้รู้เรื่องราวนั่นเอง

2 เล่มนี้ จะมีตัวละครต่อเนื่อง 1 คน
คือเด็กสาวที่ตายเพราะแอลกอฮอลล์เป็นพิษเฉียบพลัน
แต่งอแงว่าจะโดนฆาตกรรมให้ได้ ก็เลยไม่ยอมลงทะเบียน
แล้วก็เดินวุ่นวายอยู่ในสำนักงาน พร้อมกับความสงสัยต่อคุณชิมุระ
ว่าภายใต้รอยยิ้มนั้น ต้องมีอะไร! ชีก็ไล่ถามคนไปทั่ว
และสุดท้ายก็ไปแจ๋นหาประวัติเค้ามาอ่านจนได้ 🤣

▪️เล่ม 4 เจอตัวละครพิเศษ เป็นคุณลุง
ที่พอเจอชิมุระในสำนักงานแล้วถึงกับสะดุ้ง
เลยทำให้รู้อดีตของเค้าอีกนิดนึง เป็นช่วงในคุก
ก่อนที่จะโดนประการชีวิต โดยมีลุงคนนี้เป็นผู้คุม
(คนในสำนักงาน คือนักโทษประหารชีวิตทั้งหมด)

✨เราชอบที่ตอนจบของทุกเคส ไม่ว่าจะลงเอยยังไง
จะปิดบทด้วยรูปถ่ายตอนยังมีชีวิตของทุกคน
ตั้งแต่แบบเด็ก จนโต มันดูสัจธรรมมากๆอะ
ไม่ว่าชีวิตเราจะผ่านมายังไง สุดท้ายมันก็จบอยู่ดี 🥹

เล่ม 5-6 มาต่อได้เลยค่าาา ออกทีละ 2 เล่ม ชื่นใจจ 💖

‘บางทีอาจเพราะไม่อยากจะหวนรำลึกถึง
เรื่องราวในชีวิตก่อน หรือบางทีก็อาจเพราะ
ได้จากไปอย่างสบายใจ จนไม่จำเป็น
ต้องหวนกลับไปมองอีกเลยก็เป็นได้’ — p.102

'ฉันสมเพชตัวเองที่ต้องมาตายกับเรื่องแบบนี้' — p.136