เสียงกระซิบในยามสนธยา
黄昏の囁き
Ayatsuji Yukito
📷 รูปภาพ
📖 เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้
ร่างเงาทั้งห้าต่างเล่นสนุกกัน โดยหนึ่งในนั้นคอยเปล่งน้ำเสียงแหบแห้งและพูดซ้ำคำเดิมเสมอ “ขอเล่นด้วยสิ” ชินอิจิ พี่ชายของ โชจิ พลัดตกจากระเบียงแมนชั่นจนเสียชีวิต โชจิจึงต้องเดินทางกลับมายังบ้านเกิด พ่อแม่ของเขาบอกว่าเรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุ ส่วนทางตำรวจก็สันนิษฐานว่าอาจเป็นการฆ่าตัวตาย แต่โชจิกลับพบเบาะแสบางอย่างที่บ่งบอกว่า การตายของพี่ชายมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนยิ่งกว่านั้น ทั้งเหรียญแปลกๆในแมนชั่น โทรศัพท์ลึกลับที่กล่าวแต่คำเดิมซ้ำๆว่า “ขอเล่นด้วยคนนะ” และการตายปริศนาของบรรดาเพื่อนๆในวัยเด็กของพี่ชาย
พร้อมกันนั้น ภาพความทรงจำอันเลือนรางเมื่อ 15 ปีก่อน และเสียงกระซิบจากอดีตก็ค่อยๆผุดขึ้นมาอีกครั้ง…
📝 Just Read a Lot's Review
🔖 เสียงกระซิบในยามสนธยา
อายาสึจิ ยูกิโตะ เขียน
ธนกร บรรจงปรุภัทรา แปล
สนพ. Prism
ปิดจบมหากาพย์ซีรีส์เสียงกระซิบจ้าา 💥 (3 เล่มจบ)
คือเป็นเล่มที่พีคมากกก แบบล้อคหลบเก่งสุดๆ
ใส่ hint มาให้เดาเยอะมาก ว่าจะคนนั้นล้ะ คนนี้ล้ะ
สุดท้ายท้ายสุดตอนเฉลย อยากจะทุ่มนักกก 5555
โอ๊ยยยยย เขียนเก่งอะไรขนาดนี้โว้ยย ยอมใจๆ 🤣👏🏻
— 3 เล่มในซีรีส์ อ่านแยกกันได้หมดเลย ไม่ต่ออะไรกัน
ไม่เชื่อมไม่โยงอะไรทั้งนั้น แค่ว่ามีเสียงกระซิบกระซาบ
แผ่กลิ่นอายความดาร์กออกมาเหมือนกันเท่านั้นเอง 🥶
▫️โชจิ เพิ่งรู้ว่าพี่ชายของเค้า ชินอิจิ เสียชีวิต
ตกจากอพาร์ทเมนท์ชั้น 7 ลงมาโดนรถบรรทุกทับอีกที
เค้ากลับมาไม่ทันพิธีเคารพศพ และครอบครัวก็ไม่อบอุ่น
แม่จ้างคนไปเก็บห้องพี่ โชจิก็เคือง เลยว่าจะขอไปดูซะหน่อย
ก็ไม่ได้อะไรกลับมา แต่มีจดหมายจากสาวส่งมาอวยพรวันเกิดพี่ชาย
ในเนื้อความมีพูดประมาณว่า ชินอิจิเครียด นอยไม่ค่อยหลับ
มีโทรศัพท์โทรมาก่อกวน พูดประโยคว่า ‘ขอเล่นด้วยคน’
‘ขอเล่นด้วยสิ’ ‘จำไม่ได้เหรอ‘
เหตุการณ์ทำให้เค้าได้ไปรู้จักกับอุราเบะ อ.สอนหนังสือ
ที่พี่ชายสนิทด้วยตอน ม.ปลาย ก็เปิดใจเล่าเรื่องพี่
พร้อมตกลงใจกันว่าจะค่อยๆสืบสาเหตุการตาย
เนื่องด้วยพ่อพวกเค้าใช้อิทธิพลออกข่าวว่าเป็นอุบัติเหตุ
ทั้งที่ตำรวจเชื่อว่าถูกฆาตกรรม จากหลักฐานว่าโดนทุบ
ทั้งสองไปอพาร์ทเมนท์พี่เพิ่ม และเจอเหรียญ 5 เยนเก่า
ตกอยู่ในห้อง ซึ่งเป็นของที่อะไรเอ่ยไม่เข้าพวกมากๆ
ดูจะเป็นเบาะแสบางอย่าง
คืนนั้นทั้งสองไปเจอเพื่อนสมัยเด็กของพี่ 3 คนที่ร้านอาหาร
ชินอิจิคุ้นหน้ามากๆ แต่ก็นึกไม่ออกจริงๆ
แต่เค้ามีอาการแบบขนลุก เอามือซ้ายจับหลังคอตลอด
และก็มีภาพแฟลชแบล็คเหตุการณ์ในอดีต
เป็นแสงสีแดงยามเย็น เด็ก 5 คนเล่นกันสนุกสนาน
ตัวเค้าเป็นคนมองไปดู เป็นภาพโลกลักษณะวงกลม
เหมือนเล่นอยู่บนเนิน มีเสียงเพลงจากคณะละครสัตว์คลอ
แล้วก็นึกประโยคในอดีตได้ว่า ‘ท่านจิโซ ยิ้มแล้ว’
— โชจิลองถามเพื่อนพี่ว่าเคยได้ยินประโยคนี้มั้ย
ทั้งสามคนแสดงอาการเว้ย แต่แบบตุกติกไม่รู้ๆ
แต่หลังจากนั้น เพื่อนของพี่ ก็ค่อยๆตุยเย่ตามๆกันไป
ด้วยลักษณะเดียวกับพี่ชายของเค้า 💥
▪️มีความลุ้น เกร็ง ระทึก และคิ้วขมวดเป็นโบว์ตอนอ่าน 555
เพราะเอาแต่อ่านไปคิดไป ว่าใครคือคนร้ายๆๆๆ 55555
และบอกเลยว่า โอ๊ยยยย แทบจะปาหมอนนน
ค่ะคุณนักเขียน ล็อคหลบเก่งเกิ๊นนนนน
คณะละครสัตว์ แม่บ้าน ลุงตัวตลก โนริจัง แผ่นถาดปาบอล
โอยเอย ใดๆเอย ชักนำมากกก แล้วเป็นไง เป็นไง
นึกภาพ อ.อายาสึจิ คงแบบ สะใจโว้ยย ไอพวกนักอ่าน
จับทางข้าไม่ได้หรอกเว้ย! 🤣💥