BOOK NO. 0861

เฮเวน

ヘヴン

Kawakami Mieko

👤ผู้เขียนKawakami Mieko
🌐ผู้แปลฉัตรขวัญ อดิศัย
🏢สำนักพิมพ์Bibli'
🎨ชื่อนักวาด
📄จำนวนหน้า280 หน้า
🔢ISBN9786168381052
📅อ่านจบเมื่อ08/01/2026

📷 รูปภาพ

📖 เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้

“ผม” เด็กชายวัยสิบสี่ปีผู้ตาเหล่ ถูกเพื่อนร่วมห้องเรียนกลั่นแกล้งทุกวัน แต่ผมเลือกที่จะเงียบและทนรับความเจ็บปวดเพียงลำพัง จนกระทั่งผมได้รับจดหมายจากโคจิมะ เพื่อนนักเรียนหญิงที่ถูกกระทำไม่ต่างกัน เมื่อโลกภายนอกเต็มไปด้วยความโหดร้าย เราจึงกลายเป็นที่พึ่งให้กันและกันในช่วงเวลาที่โดดเดี่ยวที่สุดในชีวิต

ท่ามกลางความมืดมนของวัยเยาว์ ผลักดันให้เด็กชายเผชิญหน้ากับคำถามอันโหดร้ายว่า เราจะทนอยู่เช่นนี้เพื่ออะไร และการอดทนนั้นมีความหมายจริงๆหรือไม่

เฮเวน คือบทบันทึกอันเจ็บปวดและงดงามของเยาว์วัย ถ่ายทอดบาดแผล การต่อต้าน และการเติบโตของวัยรุ่นได้อย่างจับใจ ตอกย้ำให้เห็นถึงพรสวรรค์อันไม่อาจหยุดยั้งของคาวากามิ มิเอโกะ หนึ่งในนักเขียนร่วมสมัยผู้ทรงพลังที่สุดของโลกวรรณกรรมในปัจจุบัน

📝 Just Read a Lot's Review

‘มนุษย์น่ะ ถึงแม้ภายนอกจะไม่มีบาดแผล
แต่ฉันว่าคงเจ็บปวดมากเลย’

🔖 เฮเวน
คาวากามิ มิเอโกะ เขียน
ฉัตรขวัญ อดิศัย แปล
สนพ. Bibli'

⚠️ การทำร้ายร่างกายในหมู่นักเรียน, ความรุนแรง,
ปมด้อย, แนวโน้มฆ่าตัวตาย
(ไม่สนใจดราม่า TW ว่าสปอยนะคะ สนใจความรู้สึกของคน
ที่จะได้รับผลกระทบทางใจมากกว่า ถ้าเค้ามาอ่านเจอในสิ่งที่
ใจเค้ารับไม่ไหวค่ะ /พับไมค์ 😝)

เดือนก่อนก็อ่านเรื่องเด็กติดอ่างโดนบูลลี่
เดือนนี้ก็มาได้อ่านเด็กตาเหล่โดนบ้าง จะบ้าา 🥹
ฉากทำร้ายคนข้างละเอียดนะ เรียลมาก
ตอนอ่านไปก็คิดว่านี่มันเรื่องแต่งแหละน่าา ไม่จริงหรอกก
หรือแต่งจากเรื่องจริง ที่มีคนโดนจริงๆ ฮืออ 🥹
พยายามตั้งใจอ่านในสิ่งที่ผู้เขียนจะสื่อความรู้สึกตัวเอก
ที่ต้องเจอกับเรื่องราวแบบนี้ ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

‘ด้วยเนื้อเรื่องเช่นนี้ เฮเวน จึงไม่ใช่หนังสือที่อ่านแล้วมีความสุข’
คำนำ สนพ. เกริ่นมาแบบนี้ให้เตรียมใจเลย โอเคค งืออ

▫️ ‘ผม’ ตาเหล่ ตัวเล็ก ผอมแห้ง เด็กแว่น เป็นเหยื่อ
ให้เพื่อนในห้องกลั่นแกล้งสารพัดมาโดยตลอด
วันหนึ่ง มีจดหมายเขียนถึงผมโดย ‘โคจิมะ’

ถ้าผมคือตัวแทนฝ่ายชาย โคจิมะก็จะเป็นตัวแทนฝ่ายหญิง
ที่โดนแก๊งผู้หญิงกลั่นแกล้ง รังแก เพราะเธอตัวมอมแมม
กลิ่นตัวเหม็น ผมเซอเซิงแบบคนไม่ดูแลตัวเอง

หลังจากแลกเปลี่ยนจดหมายกันซักพัก
ก็มีนัดพูดคุยกันลับๆที่บันไดเดินหนีไฟ
และนี่เป็นจุกเริ่มต้นที่ต่อมาชีวิตที่อยู่ยากของผม
ก็เริ่มอยู่ได้ เพราะได้พูดคุยกับโคจิมะ ที่บอกว่าเราเป็นพวกเดียวกัน

และนี่คือเกริ่นๆเรื่องราวของเฮเวน ..

โซนสปอย ⚠️
▫️ช็อตที่ได้คุยกับโมโมเสะที่ รพ. นี่มันแบบปลงนะ
ว่ามันมีจริงๆไอคนที่ไม่รู้สึกรู้สา ไม่รู้สึกผิด ตรรกะเพี้ยนๆ
สิ่งที่ตัวเองทำคือถูกต้อง คนอื่นผิดหมด
ไม่สนหรอกว่าใครจะเจ็บปวด บาดเจ็บ หรือหายไปจากโลก
คนที่ต้องมาโดน ก็ช่างจะซวยที่ต้องมาโดนจริงๆอะ
หาเหตุผลกับไอพวกนี้ไปก็เปล่าประโยชน์
ถ้าไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไร ก็จบอะ 🥹

▫️ก่อนจบโหดร้ายใจไปนิด เราว่าจบดี
ฟีลว่าแหงนหน้ามองฟ้า ลมพัดผ่านตัว ปล่อยน้ำตาไหลที่หางตา
ชีวิตกำลังจะเปลี่ยนแปลง

▫️ขอบคุณที่ให้คาแรคเตอร์แม่ไม่ตรรกะป่วยไปด้วยอีกคน
ไม่งั้นเรื่องนี้จะไม่เหลือคนปกติแล้วเลยจริงๆ 🥹

สำหรับเราไม่ได้หดหู่ อึน ซึมไปหลายวันมากนัก
เพราะอย่างน้อยก็เขียนให้จบได้ดีอยู่นะในส่วนของ‘ผม’อะ
ส่วนชีวิตโคจิมะเป็นไงไม่รู้ล้ะ นี่ก็ตรรกะเพี้ยนนะพูดตรงๆ 🤣

คะแนน: เอาไป 3 หักเพราะไม่ชอบเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว
และจบแบบ GDH เหม่อ เบลอ ไม่แฮปปี้เอนดิ้ง 🤣