คิโยชิโกะ ออกเสียงช้าๆ เป็นคำว่ากล้าหาญ
きよしこ
Shigematsu Kiyoshi
📷 รูปภาพ
📖 เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้
คิโยชิคือเด็กชายผู้ออกเสียงพยัญชนะบางตัวในภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ และต้องย้ายเมืองบ่อย ๆ จนเข้ากับเพื่อนใหม่ในโรงเรียนยาก ทว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้เจอผู้คนมากมายในชีวิต ทั้งเข้ามารักษาหัวใจที่บอบช้ำและมอบความหมายใหม่ให้อุปสรรคที่กำลังเผชิญ จนเกิดเป็นความกล้าหาญที่จะเปลี่ยนชีวิตของเด็กชายไปตลอดกาล นี่คือเรื่องราวสำหรับทุกคนที่มีบางสิ่งสำคัญอยู่ในใจ... แต่ไม่อาจพูดออกไปได้
📝 Just Read a Lot's Review
✨ ‘บางครั้งประตูหัวใจของคนที่เธออยากพูดด้วย
อาจปิดอยู่ แต่ประตูนั้นไม่ได้ล็อก ไม่มีหัวใจดวงไหน
ที่ถูกล็อกกุญแจปิดตายแน่นอน’
ฮือออ น้อนนนนน คิโยชิคูงงงง ~ 🥹
อ่านไปแรกๆ คิดว่าแบบนี่มันจะอยู่หมวดวรรณกรรมเยาวชนจริงดิ
มันดูแบบโหดร้ายใจยังไงไม่รู้อะ
สังคมมันใจร้ายกับคนที่ ‘แตกต่าง’ จากตัวเองจริงๆนะ
อ่านไปอีกๆ ก็พบถึงจิตใจที่มันเข้มแข็ง พยายามของน้อน
แล้วแบบเออ มันคือวรรณกรรมเยาวชนแหละะะ
มันคือการ ‘ให้กำลังใจ’ ‘ให้พลังใจ’ ผ่านเรื่องราวจริงๆ
เปิดเล่มมาแบบ งงๆ เหมือนว่ามีคุณแม่ที่มีลูกติดอ่าง
ติดต่อไปหาคนดังคนนึงที่คงจะมีอาการเดียวกัน
เขียนจดหมาย มาขอให้เค้าส่งจดหมายหาลูกตัวเองหน่อย
ฟีลให้กำลังใจเพราะติบโต ฝ่าฟัน ผ่านมันมาได้ ไรงี้
เจ้าหนุ่มก็เลยเกริ่นทำนองว่า เออจะไม่เขียนจดหมายหานะ
แต่จะเล่าเรื่องของเด็กคนนึงให้ฟัง ซึ่งก็คิดว่า เรื่องเค้านั่นล้ะ 🥹
👦🏻 ‘คิโยชิ’ มีความผิดปกติทางการพูด หรือ ติดอ่าง
ถ้าประโยคขึ้นต้นหรือมีคำในวรรค ’คะ‘ (คะ คิ คุ เคะ โคะ)
วรรค ‘ทะ’ (ทะ จิ สึ เทะ โทะ) และพวกเสียงขุ่นในญี่ปุ่น
เค้าก็จะเกิดอาการประหม่า และติดอ่างขึ้นทันที
แน่นอนว่ามันมีที่มาที่ไป เป็นเรื่องสะเทือนใจวัยเด็ก
จึงส่งผลยาวมาเลยทีนี้ 🥹
ไม่พออ แค่ติดอ่างไม่พอ เค้าก็เป็นหนึ่งในเด็กอีกมากมายในญี่ปุ่น
ที่จะต้องย้ายบ้าน ย้ายโรงเรียน ตามพ่อของเค้าไปทำงาน
ตั้งแต่ช่วงประถมยันมัธยม และในแต่ละบทของเรื่องนี้
ก็คือการเปลี่ยนแปลงในช่วงชีวิตของเค้าตลอด
เรื่องจะเล่าถึงตัวเค้ากับความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง
ที่แน่นอนว่า มีทั้งความทรงจำที่ดี และส่วนมากไม่ดี
ตลอดเวลาที่อ่าน จะรู้สึกว่าทำไมเด็กวัยนี้ต้องอดทนอะไรขนาดนี้
สิ่งที่อยากจะพูด มันกลายเป็นพูดไม่ได้ พูดไม่ออก
คนรอบข้างไหนบ้าง ที่พอจะเข้าใจเค้าน้ะ มีอยู่มั้ยนะ
แล้วพอยิ่งโต ก็กลายเป็นต้องหาวิธีรับมือ
จากความสับสน ไม่เข้าใจ ก็กลายเป็นนิ่งขึ้น
มีอยู่บทนึงเราชอบมาก เป็นวัยมัธยมแล้วล้ะ
เล่าเรื่องขณะเค้าอยู่ชมรมเบสบอล
และเจอกับมิตรภาพที่คล้ายคลึงกับตัวเอง
คือเป็น ‘คนนอก’ ของคนอื่นๆ เป็นบทที่เราชอบมาก 🥹
‘ถ้ามันเป็นสิ่งที่เธออยากบอกจริงๆ
สิ่งนั้นก็จะสื่อไปถึงอีกฝ่ายได้’
ฮึบๆ เติบโตมาอย่างดีเลยน้า อดทนมาอย่างดีจริงๆ
อยากให้มนุษย์เรามีความเห็นอกเห็นใจ ใจดีกับคนอื่นเยอะๆ
ยิ่งกับเด็กๆ มันยิ่งน่าสงสาร ถ้าต้องผ่านเรื่องแบบนี้
มาด้วยตัวคนเดียว 🥹
(เรารู้สึกว่าครอบครัวน้องในเรื่องไม่ซัพพอร์ตใจเท่าไหร่)
— เข้มแข็ง กล้าหาญ