ฮาจิโกะ

📝 Just Read a Lot's Review

🐕 ‘มันเป็นหมาพันธุ์อาคิตะ หมาของซามูไร
และนั่นก็หมายถึงความหนักแน่นมั่นคง’

ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ยามหยิบเล่มนี้มาอ่านน 🥹
คือได้ยินเรื่องของ ‘ฮาจิโกะ’ มานานแล้ว
และยังมีรูปปั้นอยู่ที่โตเกียวด้วย
แน่นอนว่าเราไม่ถูกกับเรื่องราวที่มีหมาแมวตุย
ก็เลยข้ามเรื่องนี้มาโดยตลอด ฮืออออ 🥹
และมันก็จริงอย่างที่คิด อ่านไปก็น้ำตาไหลพรากก
แง้ เรื่องราวของน้อนมันน่าสงสารเกิ๊นนน 😭

⚠️ TW: เรื่องนี้หมาตุยค๊าฟ แง้

ศจ.อูเอโนะ ได้รับมอบหมายให้ไปรับหมาพันธุ์อาคิตะ
ที่สถานีรถไฟ ซึ่งน้องจะเป็นหมาของลูกสาว ศจ.
แต่พอได้สบสายตากัน น้องก็กลายเป็นหมาของ ศจ. ทันที 😂

ทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกัน จนไม่มีที่ให้ลูกสาวหรือภรรยามาแทรก
แต่ภรรยา ศจ. ก็หมายมั่นว่าเดี๋ยวพอลูกสาวแต่งงาน
ฮาจิโกะก็จะไปอยู่กับลูกสาว แต่ ศจ.ก็มีแผนแล้ว 555
ตอนสัมฯว่าที่ลูกเขย เลยได้รู้ว่าแพ้ขนสัตว์ แต่ไม่บอกใคร
จนท้ายสุด ลูกสาวแต่งงานพาฮาจิโกะไปด้วยไม่ได้
ฮาจิโกะก็เลยต้องอยู่กับ ศจ.อยู่ดี 55555

วันเวลาผ่านไป ทั้งสองผูกพันกันลึกซึ้ง
กิจวัตรใดๆก็ทำด้วยกัน ไปเดินเล่น ไปส่ง ศจ.ไปสอน
พอ 5 โมงเยนรถไฟ ศจ. มา ก็ไปรอรับ
เป็นอย่างนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ชาวเมืองเห็นคู่หูนี้เป็นเรื่องปกติ

จนวันหนึ่ง ศจ. มีไปบรรยายสำคัญ
ก่อนออกบ้านก็บอกฮาจิโกะว่าเดี๋ยวกลับมาเหมือนทุกวัน
นั่นก็เป็นวันสุดท้ายที่ฮาจิโกะได้ไปส่ง ศจ. 🥹
และเกิดเป็นตำนาน ‘ฮาจิโกะ’ แห่งสถานีโตเกียวนั่นเอง

แงงงงง้ น้อนนนนน เธอบอกให้รอ ฉันก็รอจริงๆ
อ่านแล้วสงสารมาก น้ำตามาสุดๆ
ครึ่งหลังของหนังสือ ก็เป็นเรื่องราวการรอของน้อง
จนประทับใจประชาชน จนถูกสร้างรูปปั้น 🥹

ตอนนี้ถ้าได้กลับไปญี่ปุ่นอีก ก็อยากไปโตเกียว
ไปหาฮาจิโกะ แบบได้รู้เรื่องราวจากหนังสือเล่มนี้แล้ว
เล่มบางๆ ไม่หนา แต่มีน้ำตาเป็นจำนวนมาก ฮือออ

ปล.แปลกใจแท้ ที่นักเขียนไม่ใช่ชาวญี่ปุ่น 😂