อะพาร์ตเมนต์ความทรงจำของคุณซากาชิตะ
記憶アパートの坂下さん
INUJUN
📷 รูปภาพ
📖 เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้
มาก้าวผ่านความเจ็บปวดในชีวิต และเติบโตขึ้นผ่านการจดจำและการปล่อยวางสิ่งที่อยู่ในความทรงจำ ผู้คนที่อยู่อาศัยในอะพาร์ตเมนต์ "เมมัวร์" แห่งนี้มีจุดร่วมกัน นั่นคือทุกคนล้วนมีปัญหาความทรงจำในหลากหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น...
"ชิโอโนะ ฮิคารุ" เด็กหนุ่มมัธยมปลายผู้ประสบอุบัติเหตุในวันเปิดเทอม และสูญเสียความทรงจำทั้งช่วงก่อนและหลังอุบัติเหตุ
"ฮายามิ ยูเมะ" สาวออฟฟิศผู้จดจำคำสัญญากับคนรักเมื่อชาติที่แล้วได้ และพยายามตามหาคนคนนั้น จนส่งผลให้เธอเก็บของทุกอย่างไว้ เพราะเกรงว่าจะเป็นของแทนใจจากคนรักเมื่อชาติที่แล้ว
"วาตานาเบะ ทาเคชิ" ชายหนุ่มผู้เป็นโรคสมองเสื่อมก่อนวัยหลังประสบอุบัติเหตุขณะตรวจงาน ทำให้ความทรงจำของเขาสับสน วนเวียนอยู่กับช่วงเวลาเดิม ๆ จนมีปัญหาความสัมพันธ์กับแฟนสาว
"อีดะ ซากุระ" เด็กสาวมัธยมผู้จดจำเรื่องตอนตัวเองอยู่ในครรภ์ได้ และพยายามรักษาความทรงจำที่มีต่อแม่เอาไว้ แต่ไม่มีใครเชื่อจนเกิดความรู้สึกแปลกแยก
และ "ซากาชิตะ นางิสะ" ผู้ดูแลอะพาร์ตเมนต์ที่จดจำทุกเหตุการณ์ในชีวิตได้เป็นร้อยเปอร์เซ็นต์ และตัดสินใจช่วยเหลือผู้อยู่อาศัยที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้ตามหาความทรงจำ เพื่อชดเชยเรื่องในอดีตที่ไม่มีวันแก้ไขได้อีก!
📝 Just Read a Lot's Review
🫧 ’คุณต้องปรารถนาด้วยตัวเอง
ว่าอยากนึกความจำที่หายไปให้ออก
คุณถึงจะได้รับการปลดปล่อยจากความทุกข์ทรมานในตอนนี้‘
ยินดีต้อบรับสู่อะพาร์ตเมนท์ ‘เมมัวร์’
ชื่อก็คือคุมตีมความทรงจำสุดๆ ดูแลโดยผู้ดูแลสาว
ที่มีความทรงจำดีเป็นเลิศ ผิดกับลูกบ้าน
ที่แต่ละคนมาด้วยความทรงจำที่ขาดหาย
ไม่ว่าจะรู้ตัว หรือไม่รู้ตัวก็ตาม แต่ที่แน่ๆ คือเป็นทุกข์
ทุกข์จากการจำอะไรไม่ได้ จากการพยายามนึกให้ออก
กระทั่งว่าทุกข์จากความทรงจำที่กำลังเลือนหายไป
คุณผู้ดูแล จะมาช่วยปลดล็อคลูกบ้านทุกคนให้เอง ✨
รวมไปถึงตัวผู้แลเองด้วยเช่นกัน ☺️
⭐️ ฮิคารุ
— ไม่ต้องไปนึกถึงมัน
⭐️ ยูเมะ
— คนคนนี้จะเป็นเค้าคนนั้นจากชาติก่อนหรือเปล่านะ
⭐️ ทาเกชิ
— ดูเหมือนว่าผมเผลอเดินทางข้ามเวลาอีกคน
⭐️ นางิสะ
— อย่างน้อยฉันอาจทำให้ความเสียใจในอนาคตหายไปก็ได้
‘รื้อฟื้นความทรงจำกลับมา หลังจากนั้นค่อยลืมมันไปก็ได้ค่ะ’
อ่านเพลินๆ ฮีลใจ ไม่หนักหน่วงดราม่ามาก
กลายเป็นว่าจำไม่ได้ก็ทุกข์ จำได้มากไปก็ทุกข์
สุดท้ายแล้วชีวิตเลือกที่จะจดจำอะไรที่ดีกับใจก็พอแล้วเนอะ ☺️
‘มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ลืมความทรงจำราว 80%
และใช้ชีวิตโดยเติมเต็มความทรงจำอีก 20%
ที่เหลือไปเรื่อยเรื่อยๆ’