ความฝันพอดีคำกับรสชาติความทรงจำเปี่ยมความหมาย

📝 Just Read a Lot's Review

🍡 ‘ผมคิดว่าเอกลักษณ์ของร้านขนมร้านหนึ่ง
ไม่ใช่เพราะชื่อของร้านหรือสูตรลับบขนมเท่านั้น
สิ่งสำคัญกว่าคือ ‘คน’‘

โอ้โหววว ชอบเล่มนี้สุดๆ ฉีกทุกนิยายรับช่วงต่อกิจการ
เหมือนว่าจะมาปลอบประโลมใจให้กับเจนหลังๆ
ว่าสุดท้ายแล้ว อะไรที่เราคิดว่าต้องแบกต่อโดยที่ไม่อยาก
มันก็มีหนทางที่จะเข้าใจสิ่งที่มันเป็นไปได้ในยุคนี้อ่ะนะ

ตอนแรกเห็นว่าเป็นนิยายไต้หวัน อ่านลำบากไม๊น้า
ปรากฏว่าไม่เลยย เพราะครึ่งนึงของเรื่องคือญี่ปุ่นไปละ
สายแปลญี่ปุ่นอย่างเราเลยอ่านเพลินมาก
แถมเป็นวากาชิญี่ปุ่นอีกต่างหาก อ่านเพลินกว่าเดิม

‘ขณะที่ผมผสมแป้งอยู่ มักจะเผลอผสมตัวเอง
เข้าไปในความคิด และเมื่อได้สติอีกครั้ง
กลับลืมว่าตัวเองอยู่ที่ไต้หวันหรือญี่ปุ่นกันแน่
ราวกับมีตัวผมอีกคนในมิติคู่ขนาน
ที่ยังก้มหน้าผสมถั่วบดอยู่ที่ร้านชิเกฮารุ’

ตัวเอกของเรามีโอกาสไปตามล่าฝันที่ญี่ปุ่นกับวีซ่า 1 ปี
เค้าก็แพลนหาประสบการณ์ตามภูมิภาคต่างๆ
จากเริ่มมาไปทำงานที่ร้านทาโกยากิ
แล้วก็บังเอิญได้ไปทำงานที่ร้านวากาชิเก่าแก่ ชิเกฮารุ
แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นเป็นคนทำขนม เป็นเพียงคนต้อนรับ
และทำความสะอาดอุปกรณ์ทำอาหาร ภายใต้ความเข้มงวดของเถ้าแก่
ที่ร้านชิเกฮารุแห่งนี้ เค้าก็ได้พบกับความรัก
ซึ่งก็คือแม่นายน้อยของร้านนั่นเอง

แต่!! หนังสือจะสลับเล่าถึงตัวเค้าที่กลับไต้หวัน
หลังจากกลับมาจากญี่ปุ่น ด้วยอาการอกหัก 🥹
และแม่ก็ไม่อยากให้เขาว่าง จึงฝากให้เข้าทำงาน
ที่ร้านขนมอบมีชื่อของคุณตา
เหมือนกับพูดๆกันหมดแหละว่าเค้ามารับช่วงต่อ
แต่ตาก็ไม่ได้พูดอะไร และก็ไม่ได้ยอมรับ
ตัวเค้าก็ใช่ว่าจะอยากรับช่วงต่อด้วย

แม้จะอกหัก แต่ชีวิตก็ต้องมูฟออน เค้าเองจึงเข้าทำงาน
เป็นลูกไล่ในร้านของคุณตา และค้นหาตัวเองไปด้วย
ระหว่างนั้นเราก็จะได้เห็นการเดินทางของตัวเอก
บนเส้นทางของการกอบกู้ร้านขนมอบคุณตาที่ทำท่าจะเจ๊ง

อ่านจบทุกเรื่องเล่าของตัวเอกทั้งที่ญี่ปุ่นและไต้หวัน
การปลดล้อคปมความรักของคุณตา และตัวเค้า
มันอิ่มเอมใจสุดๆ เรื่องราวแลนดิ้งลงอย่างสวยงามมาก
และไม่ได้ลงเหมือนนิยายสืบทอดกิจการเรื่องอื่นๆ
อยากให้ลูกหลานที่ตกในสภาวะนี้ได้อ่านเล่มนี้เลย
เผื่อจิตใจที่ว้าวุ่นหาคำตอบ จะหาหนทางเจอในท้ายที่สุด ✨

‘ไม่จำเป็นต้องทำธุรกิจร้านเก่าแก่ต่อเท่านั้น
ถึงจะเรียกว่าสืบทอด การจดจำไว้ในใจตลอดไป
แบบนี้ต่างหาก ถึงเรียกว่าการสืบทอด‘ 💕