วันหนึ่งความทรงจำจะทำให้คุณแตกสลาย

📝 Just Read a Lot's Review

อาาาาห์ ดิ่งสมคำร่ำลือมาก ๆ
อ่านจบไปแต่ละตอน แต่ละตอน คือมันแบบเคว้ง
เวิ้งว้างมาก ๆ 🍃
คืออ่านจบตอนนึง ต้องพักเงยหน้ามองเพดานห้อง
มองไปนอกหน้าต่าง หรือพักแล้วคิดอะไรนิ่ง ๆ
คือมันไม่ได้เว่อร์นะ แต่แค่คิดว่าให้เรื่องราวแต่ละเรื่อง
มันซึบซาบเข้าไปในความรู้สึกนึกคิดซักพัก
และหยุดคิดตีความสารที่ผู้เขียนส่งถึงซักหน่อย
.
หนังสือแบ่งออกเป็นเรื่องเล่าสั้น ๆ เป็นตอน ๆ
และแต่ละตอนนั้นลงไปสัมผัสความสูญเสียทั้งสิ้น
ซึ่งบางตอนก็จะสูญเสียแตกต่างกันไป
อารมณ์แบบดิ่งมากจริงๆ
.
'ถ้าเราใช้ชีวิตโดยไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลย
ก็แปลว่าเรากำลังทำร้ายตัวเองด้วยการมัวแต่หลงระเริง
หลายปีผันผ่านในความบันเทิงใจ ในที่สุดเราก็เผลอหันหลังกลับไป
และได้พบกับความจริงที่อยู่ข้างหลังมาตลอด
รอขย้ำเราอยู่ตั้งแต่แรกเริ่ม
ตอนนั้นเองที่เราจะถูกมันกัดกินจนตายคาที่'
.
เกี่ยวกับโรคซึมเศร้าไม๊ ส่วนตัวคิดว่าไม่มีบุคคลที่เป็น
โรคนี้โดยตรง แต่สภาพจิตใจโดนทำร้ายค่อนข้างสาหัส
คิดว่า ถ้าคนมีอาการหรือเป็นโรคซึมเศร้ามาอ่านแล้ว
เคว้งแน่ ดิ่งชัวร์
โดยเฉพาะตอน 'การฆ่าตัวตายของพลวัต'
เราว่าตอนนี้มีความแบบเวิ้งว้างมากๆ
มันจบลงค่อนข้างใจชื้นนะ แต่เราว่าเนื้อหาของตอน
คือแบบ อื้มมมม มากๆ และถ้าใครกำลังแบบหาแรงผลักอะไรซักอย่าง
ปลิวได้เลยนะนั่น! (ขอร้องอย่าอ่าน 😫)
.
แม้ลีลาการเล่า จะไม่ได้บอกอะไรออกมาชัดๆโต้งๆ
แต่จะเน้นเป็นให้เราตีความ และทำความเข้าใจ
ในแบบคนแต่ละคนมากกว่า
ซึ่งโอเคเลยนะ ฟีลแบบเปิดช่องว่างให้ต่อเติมจินตนาการ
แต่งเติมเรื่องราวต่อจากนั้นได้ตามความเข้าใจ
.
ส่วนตัวคิดว่าทุกตอนเล่ามาดีทั้งหมด
แต่มาหักอารมณ์ตอนเรื่องสุดท้ายนิดหน่อย
อาจจะเพราะว่าเราไม่ใช่กลุ่มเป้าหมายของเรื่องด้วย
เลยอาจจะไม่อิน และเข้าไม่ถึงเท่าไหร่
(เป็นเรื่องความสับสนทางเพศ)
.
ส่วนทุกเรื่องที่เหลือ บอกเลยว่าสุดยอดมากงับ
😫😫