เคียวไคชิ ผู้กล้าแห่งแดนประหาร

📝 Just Read a Lot's Review

▪️’หน้าต่างห้องขังเดี่ยวเรียงรายกัน
ในชั้น 2 ตึก 4 เป็นหย่อมๆ อย่างเหงาหงอย
พระวาตานาเบะมองเห็นแสงทีละดวงนั้น
เป็นแสงชีวิตที่เหลืออยู่ของพวกเขา‘

เป็น Documentary ที่อ่านแล้วรู้สึกเศร้าใจหลายมิติ
เนื่องจากเป็นเรื่องราวของนักโทษประหารชีวิต
ที่ได้ใช้ช่วงเวลาสุดท้ายก่อนวันชี้ชะตา
เข้ารับการอนุศาสน์กับพระวาตานาเบะท่านนี้
เราก็จะรับรู้เรื่องของเค้าผ่านการเล่าเรื่องจากท่าน
มันก็ทั้งคนที่ทำเพราะจำเป็น แต่มันก็มีคนที่ทำเพราะทำ
เลยไม่รู้จะเศร้าใจแทนเหล่านักโทษที่จะสิ้นชีวิต
หรือเศร้าให้กับเหยื่อของพวกเค้าแทนดีนี่สิน้า

อ่านแรกๆ ก็จะขมวดคิ้วหน่อยเพราะจะ งงๆ
มีเรื่องพระ เรื่องศาสนาอะไรงี้
แต่พอเริ่มจับจังหวะการเล่าเรื่องได้
และเริ่มเปิดตัวละครที่รับการอนุศาสน์ก็ค่อยๆซึบซับ
เรื่องราว บรรยากาศไปเรื่อยๆ
นักเขียน ที่ไปสัมภาษณ์มาคือเขียนได้ดีมากๆ
เล่าลำดับการเข้ารับ / ค่อยๆเปิดใจรับฟัง / เล่าเรื่องตัวเอง

‘นักโทษประหารชีวิตในเรือนจำจะพูดอะไร
สังคมก็ไม่รับฟังแล้ว’

ในส่วนหลังๆ ก็คือจุดสุดท้ายของนักโทษประหาร
นั่นคือวันตัดสินชี้ชะตา พระวาตานาเบะต้องเข้าไปด้วย
ไปอยู่ในกระบวนการนี้ด้วย และคือเล่าเป็นฉากๆ
แบบเห็นภาพมาก จนรู้สึกแบบโหวงว่างใจไปด้วย
สุดท้ายแล้วทำชั่วมาร้ายแรงเพียงใด พอต้องแลกชีวิตคืน
มันก็อดหดหู่ไม่ได้จริงๆ ขณะอ่านแล้วจิตใจโน้มเอียง
ก็ต้องคอยดึงสติกลับมา ว่าเค้าก็ไปเอาชีวิตคนอื่นมาเหมือนกันนะ

ปัจจุบันบางประเทศก็คงยังมีการประหารชีวิตอยู่
และบุคลากรที่ต้องเข้าร่วมพิธีการ ก็ยังควได้รับเอฟเฟค
ทางจิตใจจากสิ่งนี้เหมือนที่พระวาตานาเบะได้รับ 🥹

เป็นอีกเล่มที่รู้สึกดีที่ได้อ่าน ได้รับรู้เรื่องจริงที่เกิดขึ้น
อ่านจบก็รู้สึกแบบโหวงใจสุดๆ 🥹

‘พวกเรามีชีวิตมุ่งไปสู่ความตาย
แม้จะหลงทางอยู่หลายครั้ง
แต่ยังมีลมหายใจอยู่ได้เพื่อให้ชีวิตตัวเอง
รอดพ้นไปจนถึงวินาทีสุดท้าย’

*การอนุศาสน์ คือ การสั่งสอน การให้คำแนะนำ
หรือการชี้แจงแนวทางปฏิบัติ โดยเฉพาะในบริบททางศาสนา