หิ่งห้อยของนัตสึมิ

📝 Just Read a Lot's Review

🎐 ’ชีวิตคือการพานพบและพลัดพรากที่เรียงร้อยกัน‘
— โมริซาวะ อากิโอะ

อีกครั้งที่หนังสือของ อ.โมริซาวะ ทำเอาหน้าเปียกก 😭
โดยเฉพาะบทที่ 3 กับ 4 ของเล่มคือแบบไหลพราก
สมแล้วที่เขียนนิยายฮีลใจได้อบอุ่นขนาดนี้ 🥹
และเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง แต่ อ.เขียนจากประสบการณ์จริง
ที่ได้พบกับแม่ลูกที่ร้านชำใน จ. แห่งหนึ่งตอนแกขี่มอไซเที่ยว
จึงนำเอาความรู้สึกอบอุ่นใจ สุขใจมาเขียนเป็นเรื่องนี้

ชินโงะและนัตสึมิ ขี่มอเตอร์ไซค์ออกต่างจังหวัดกัน
หวังหาแรงบันดาลใจในการถ่ายภาพของชินโงะ
ระหว่างทางที่อยากเข้าห้องน้ำ จึงแวะร้าน ‘ทาเคะยะ’
จึงได้พบกับคุณลุงและคุณยายคู่แม่ลูกที่น่ารักสุดๆ

เมื่อคุณเคโซเห็นชินโงะแขวนกล้องก็ไถ่ถาม
พอทราบว่าถ่ายรูป ก็แนะนำให้ไปถ่ายตรงแม่น้ำ
และที่อื่นๆอีกหลายที่ ระหว่างที่ไปถ่ายตามคำแนะนำ
ก็ได้เจอเด็กหญิง-ชาย ของร้านขายสาเกข้างๆมาเล่นกัน
ก็สนิทสนมกันไปโดยปริยาย
เดือนหน้าก็หน้าร้อน จะมีหิ่งห้อยที่แม่น้ำ
สองแม่ลูกก็ชวนทั้งคู่ให้มาหาอีก และทั้งคู่ก็รับปาก
และทั้งสองคนก็มาตามคำสัญญาจริงๆ
เหมือนคนกลุ่มนี้จะมีชะตาต้องกัน :)

เรื่องราวจะเล่าได้บรรยากาศของชนบทญี่ปุ่น
ธรรมชาติ การเล่นสนุก อาหาร ความมีน้ำใจเอื้อเฟื้อ
จนหนุ่มสาววัยรุ่น ได้ตอบรับคำชวนใช้เรือนพักหลังร้าน
ไว้มานอนค้างได้ทุกเมื่อหากแวะมาเยี่ยมเยียน
ด้วยความใจดีของคุณลุงเคโซ และคุณยายยาสุ
จึงเหมือนเราได้มารู้จักผู้ใหญ่ที่เห็นเราเป็นลูกเป็นหลาน
และให้ความรัก ดูแล ความจริงใจ ทุกอย่างมันอบอุ่นไปหมด

แน่นอนว่ามันมีจุดพลิกของเรื่อง
คุณเคโซเกิดอุบัติเหตุในวัยหนุ่มจึงพิการอัมพาตซีกซ้าย
ต้องหย่ากับเมีย และห่างจากลูกเพราะเห็นแก่ความสุข
ไม่ต้องทนลำบากเพราะเค้า ซึ่งยายยาสุไม่รู้
เมื่อเรื่องราวกำลังสงบ อบอุ่น มีความสุขในทุกๆวัน
จู่ๆคุณเคโซก็ล้ม ต้องรีบเข้า รพ. อย่างเร่งด่วน
และนั่นทำให้เรื่องเริ่มคลี่คลายปมอดีตในใจ 🥹

เป็นอีกเล่มที่อบอุ่นมากๆ ของ อ.โมริซาวะ
คนแปลกหน้ากันที่ทำให้รักและผูกพันกันขนาดนี้
มันยิ่งกว่าพรหมลิขิตซะอีก ดีใจที่ได้เจอคนดีๆ
และเราก็อยากให้ในชีวิตได้มีโอกาส
มีความสัมพันธ์ดีๆแบบนี้กับคนรอบข้างเช่นกัน 💖

🎐 กระดิ่งลมของคุณตาเล่มบ้านพักใจฯ
ทำเอาสุขใจตอนอ่านทั้งเล่มเลย 🥹✨