ไซโคพาธที่รัก

📝 Just Read a Lot's Review

🔪 ’ความจริงฉันเป็นฆาตกร ฆ่าไปกี่คนแล้ว
บอกตามตรงว่าจำไม่ได้ แต่ฉัน
ไม่อยากรับความผิดที่ตัวเองไม่ได้ทำ‘ 💥

อ่านลุ้น ชวนติดตามมากๆ เล่มนี้
เหมาะกับคนที่สนใจในพวกพฤติกรรมอาชญากร
แพทเทิร์นในการที่จะเป็น ‘ฆาตกรต่อเนื่อง’
เล่มนี้ค่อนข้างที่จะใส่ใจในการอธิบายสุดๆ 😂

⚠️ TW สักหน่อย
มีเนื้อหาการทารุณกรรมเด็กชายและหญิง
บรรยายค่อนข้างชัดเจน และรู้สึกแย่ 🥹
คนที่มีอดีตโดนทารุณกรรมจากครอบครัว
และกลัวจะเกิด Trauma ขอให้หลีกเลี่ยง 💥🥲

มาซายะได้รับจดหมายจากนักโทษคดีต้องโทษประหาร
ขอให้ไปเข้าเยี่ยม ซึ่งเค้าก็ไปหา ทำไมน้ะเหรอ
เพราะคนนี้เคยเป็นคนขายขนมปังแถวบ้านเค้า
สมัยช่วงประถม-ม.ปลายน้ะสิ

แน่นอนว่าก่อนไปหา เค้าก็อ่านข่าวและคดีอีกครั้ง
ฮาอิมูระ ผู้ซึ่งไม่น่าจะเป็น ฆตก ไปได้ เพราะเค้าแสนดี
กับลูกค้า เพื่อนบ้านสุดๆ ใครต่างก็ไม่อยากเชื่อตอนเค้าถูกจับ
เป็นคดีทารุณกรรมเด็กชายหญิงอายุช่วง ม.ปลาย
รวมแล้วทั้งหมด 9 คดีด้วยกัน

ตอนมาซายะไปหา สิ่งที่ฮาอิมูระบอกกับเค้า คือ
คดีที่ 9 เค้าไม่ได้เป็นคนทำ!! เค้ายอมรับ 8 คดีที่เหลือ
แต่คดีที่เค้าไม่ได้ทำ เค้าไม่สามารถยอมรับมันได้
อยากให้มาซายะช่วยสืบหาที ว่าความจริงเป็นอย่างไร

ตัวเค้าซึ่งก็เหมือนจะผูกพันกับฮาอิมูระ
และชีวิตใน‘มหาลัยก็ไม่ได้ราบรื่น จึงลงมือสืบคดี
หาอ่านตัวอย่าง ฆตก ดังๆที่มีประวัติการฆ่าคล้ายๆกัน
สัมภาษณ์ผู้เกี่ยวข้องมากมายในคดีนี้
แต่แล้วทุกเบาะแส มันดันนำเค้าไปเจอคำตอบชีวิต
ที่พัวพันโยงใยเค้าอยู่ด้วยอย่างตั้งใจหรือไม่ ไม่รู้!!

‘อย่าลืมว่าคนที่นายตามอยู่ตอนนี้
อาจเป็นคนร้ายฆ่าคนมาแล้วหนึ่งคน
อาจเป็นคนโหดเหี้ยมและอันตราย
มากกว่าที่นายคิด... อาจจะพอๆกับฉันด้วยนะ’

จนสุดท้ายแล้ว อ่านไป ลุ้นไป ว่าจะเจออะไร
ก็มาเจอบทสรุปที่กดดัน และคาดไม่ถึงมากๆ
นักเขียนเก่งมาก ที่วางโครงไว้ทั้งหมด
และค่อยๆจับเชื่อมมาทีละเรื่อยๆ
จากนั้นก็ตลบกลับไปตอนเฉลยได้แบบ ห้ะะะ โหห
ยอมเลยจ้าาา ถ้าเป็นหนัง ก็คงถึงจุดตึงจัด
แล้วอยู่ๆก็คลายลง และตัดไปที่รอยยิ้มเยือกเย็น
ของฮาอิมูระอีกครั้งในห้องเข้าเยี่ยมนักโทษนั่น 🥶