เราล้วนร่วงหล่นสู่อนธการ

📝 Just Read a Lot's Review

🖤 ‘คนเรามีอยู่สองประเภท นั่นคือ
คนที่ฆ่าคนได้กับฆ่าไม่ได้’

บอกเลยว่า อ่านจบแล้ว อื้มมมม
ตัวละครหลักประมาณ 3-4คน กับเรื่องราวที่พัวพัน
การพบเจอกันในจังหวะที่จิตใจแต่ละคน
กำลังดำดิ่งสู่จุดที่ไม่มีใครสามารถจินตนาการได้

⚠️ TW: การ ฆตต

คืออ่านไม่ยากนะ แต่สรุปความรู้สึกหลังอ่าน
และถ่ายทอดออกมานี่แหละที่ยาก 😂
Timeline เดียว แต่เล่าสลับตัวละครกัน
และสลับช่วงเวลากันด้วย ต้องตั้งสมาธิสูงมาก
แบบตั้งสติ และเรียงลำดับในหัวไปด้วย
ถ้าใครคิดว่า งง แน่ แนะนำให้เขียนเลย 🤣

จะมี A ที่เกริ่นเรื่องมาแนวชมศิลปะชั้นสูงมาก
และบอกว่าเค้ากำลังหาผู้จ้างวานเค้าอยู่
ก็คือเค้าจะคุยกับหลายคน และจะมีคนที่เป็นลูกค้าเค้า
แต่เค้าไม่บอกว่าเค้าทำงานอะไร เอ้อออ!
เค้าบอกว่ารับจ็อบนึงคือมีรายได้อยู่ได้ครึ่งปีเลยนะ
แล้วเค้าก็จะออกเดินทาง...

จากนั้นสลับมาที่ C เจอน้องชายของเค้า K
กำลังจึ้บจั้บกับแฟนสาวอยู่ที่บ้าน
โดยที่ไม่ไปงานศพแม่ (เค้าเพิ่งกลับมาจากงาน)
แล้วก็บอกแฟนสาวของน้องชาย เหมือน ‘จูดิธ’
ที่เป็นงานศิลปะชิ้นนึง

ตัดสลับไปที่ C ติดอยู่ในรถกับจูดิธ
ท่ามกลางพายุหิมะ

ตัดสลับไปที่ K เล่าที่เค้าทำงานขับแท็กซี่

แล้วก็เล่าสลับไปที่ A ไปเจอกับสาวคนนึง
ขณะเที่ยวต่างประเทศ

เนี่ยยยย แล้วมันจะสลับกลับไปใหม่อีก
โดยต่อ Timeline กันเป็นเส้นเดียว

และในระหว่างที่อ่านเรื่องราวเหล่านี้
เหล่าผู้คนทั้งหมด จะพาเราไปสู่บรรยากาศ
ที่มันอ้างว้าง ล่องลอยในความรู้สึก ความสัมพันธ์
การใช้ชีวิตต่อไปข้างหน้า ทั้งมีจุดหมายและไม่มี
บทสรุปความสัมพันธ์ของ C และ K และจูดิธ
และอาชีพของ A กับการเฉลยความต้องการของลูกค้า

ในงานเขียนนี้มันจะแฝงไปด้วยความเป็นปรัชญา
แง่คิดชีวิต ที่เราอาจต้องค้นลงไปในจิตใจของผู้คน
และตีความหมายของมันออกมา...