Solanin เพลงนี้ของเราสองคน เล่ม 2
ソラニン #2
Inio Asano
📷 รูปภาพ
📖 เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้
ความสงบสุขที่ชวนให้เกียจคร้าน วันเวลาปกติที่ไร้ซึ่งระเบียงกฎเกณฑ์
เมืองที่เต็มไปด้วยธุระปะปัง และพวกเราที่กำลังจะเป็นผู้ใหญ่
ผลงานที่ได้รับการสนับสนุนอย่างล้นหลามจากทั่วญี่ปุ่น !! โดนใจคนอ่านแบบเงียบ ๆ
บทเพลงแห่งวัยรุ่นที่ถูกกล่าวขาน เล่ม 2 !!
📝 Just Read a Lot's Review
✨ ‘การที่ทำแล้วเสียใจ
มันก็ดีกว่าเสียใจโดยที่ยังไม่ได้ทำไม่ใช่เหรอ‘
กรีสสสส ในที่สุดมังงะแปลไทยเรื่องนี้ก็มาา 💖
คือรักเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนดูหนังแล้ว
อาโออิ มิยาซากิ คือเล่นเป็นเมโกะที่ถูกต้อง
น่ารัก สดใส เศร้า และมีพลัง คือตื้นตันมากก 🥹
ในเวอร์ชันมังงะนี้ ทำให้รู้เรื่องราวของทั้งคู่เพิ่มขึ้น
อย่างว่านะ หนังมันเล่าได้แค่ 2 ชม.
รายละเอียด ความรู้สึกของแต่ละคนที่มันลึกซึ้งกว่านั้น
ความผูกพันกันมา ความฝันของวัยรุ่น
โลกที่มันบังคับให้ต้องละทิ้งสิ่งที่ตั้งใจไว้
ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างดีในมังงะเล่มนี้
ทาเนดะและเมโกะ คู่รักธรรมดาคู่นึง
อยู่ด้วยกันที่ห้องเช่าเล็กๆห้องนึง
คนนึงเป็นลูกจ้างในบริท อีกคนก็เป็นฟรีแลนซ์
เมื่อทั้งคู่เป็นเด็ก สังคมในการทำงานก็มองพวกเค้าเด็ก
จึงได้รับการปฏิบัติอย่างที่ทำให้รู้สึกว่า
’ออกมาดีกว่ามั้ย‘
แล้ววันนึงเมโกะก็ออกมาจริงๆ
เป็นทาเนดะที่ยังเป็นเสาหลักทำงานอยู่
แต่ความฝันในการทำวงกับเพื่อนมหาลัยก็ยังไม่หายไป
เมโกะที่ไม่อยากให้ทาเนดะละทิ้งความฝัน
ก็เชียร์ให้กลับไปทำวงกับเพื่อน
ฮึบ เอ้า ลุยกันซักตั้ง ทาเนดะลาออก
ทำซิงเกิ้ล ส่ง CD ไปให้ค่าย แต่ก็เงียบฉี่
นั่นละนะ ความฝันมันไม่ใช่เรื่องง่ายซักหน่อย
จากนั้นเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
การจากไปอย่างไม่มีวันกลับของ ทาเนดะ
ได้เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ทุกความรู้สึก ของทุกคน ...
〰️ ตรงจุดนี้แหละที่หนังกับมังงะต่างกัน
(ไม่รู้คนอื่นคิดเหมือนเรามั้ยนะ ที่เราดู 🤔)
ในหนังมันหดหู่และเศร้ามากๆๆ เพราะ
ทาเนดะเหมือน ฆตต เพราะรู้สึกว่าโลกมันกดดันเกินไป
กับชีวิตวัยรุ่น ที่ทำงานที่กดดัน และความฝัน
ที่ไม่สามารถทำให้มันเป็นจริงได้
แต่ในมังงะ ทาเนดะ เกิดอุบัติเหตุต่างหาก
เค้ากำลังตั้งอกตั้งใจ เริ่มต้นชีวิตในทิศทางใหม่
ไปกับเมโกะอีกครั้ง มันเกิดระหว่างกำลังโทรคุยกันเลย
ฉะนั้นมันก็เศร้ามากๆ เหมือนกันแหละ 🥹
มันเป็นมังงะที่เต็มไปด้วยเรื่องราวของวัยรุ่น
ความรัก ความฝัน ชีวิต การทำงาน การตัดสินใจ
เพื่อนพ้อง คนรัก การจากลา การเริ่มต้น
มันทั้งหวาน ทั้งขม อยู่ในเรื่องนี้เลย
ฉากเมโกะในไลฟ์เฮ้าส์บอกเลยว่า ร้องไห้
คนที่อ่านแต่มังงะ อาจไม่ร้องมั้งนะ
แต่จากหนังน้ะ คือร้องหนักมาก
เพลง SOLANIN มันดังก้องอยู่ในใจจริงๆ
ช็อตที่เมโกะพูดถึงเพลง Solanin ในมังงะคืออึ้งนะ
ว่าทาเนดะไม่ได้แต่งเพลงบอกลานี้ให้เมโกะ
แต่มันคือเพลงบอกลาตัวทาเนดะคนเก่า
ฮืออออ 🥹 ลึกซึ้งอ่าาา 🥲