อยากตาย แต่ก็อยากกินต๊อกบกกี

📝 Just Read a Lot's Review

เล่มนี้ดังมากเลยก่อนหน้านี้ เข้าใจว่าเป็นหนังสือแบบ
พาไปกินอาหารเกาหลีรึเปล่า ก็เลยยังไม่ได้สนใจ
แต่พอรวมรายชื่อหนังสือซึมเศร้า เอ้า!
เล่มนี้คืออย่างนี้เองหรือนี่!
.
ในส่วนของเรื่องคิดว่า
เค้าน่าจะขออนุญาตอัดเสียงตอนเข้ารับการบำบัด
และนำออกมาถอดบทสนทนา และเรียบเรียงออกมา
เป็นหนังสือถ่ายทอดการรักษาโรคเล่มนี้
.
ส่วนตัวว่า เป็นหนังสือที่ค่อนข้างละเอียด
และเป็นตัวอย่างอารมณ์ของผู้ป่วยแบบนึง
ที่คิดว่าหลายคนอาจจะเป็นคนที่มีนิสัย อารมณ์
ความคิดประมาณนี้ (งอแงๆ อ่ะนี่ว่า <พยายามหาคำเบาๆ)
ยอมใจคุณหมอที่ต้องรับเคสแบบนี้มากๆ
น่าจะต้องอาศัยความอดทนระดับสูงสุด!
.
เมื่ออ่านไป ก็จะได้ทราบด้วยว่า บางอาการที่เกิดขึ้น
เมื่อผู้ป่วยสังเกตได้ว่า อาการอยู่ดีๆก็เหนื่อย
กินเยอะขึ้น ง่วงตลอดเวลา ไม่ควรจะปล่อยผ่านไป
ควรบอกหมอที่ดูแลถึงความผิดปกติดังกล่าว
เพราะมันอาจจะเป็นผลข้างเคียงข้างยา
ซึ่งก็ต้องปรับยากันไป จนกว่าจะได้ผลลัพธ์ที่ดีขึ้น
.
หนังสือตัดจบการเล่า และแจ้งว่าขึ้นต่อเล่ม 2
จากนั้นจะเป็นการเล่าที่มาที่ไป ของเรื่องต่างๆ
ในชีวิต อารมณ์ ความรู้สึก เหตุการณ์ ครอบครัว
ยาย น้า ซึ่งเรื่องเหล่านี้ อาจนำมาสู่การเกิดภาวะหรือ
โรคซึมเศร้าทีผู้เขียนกำลังเผชิญอยู่

ปล. ทั้งเล่ม เจอคำว่าต๊อก 2 ครั้ง
และแค่บอกว่า ต๊อกบกกี เป็นอาหารโปรดของผู้เขียน
ไม่ได้บอกว่าไปเกี่ยวกับโรคที่เกิดขึ้นอย่างใดเลย
ปล.2 เล่มนี้ #นัมจุนอ่าน จ้า 😘