ของว่างที่เฝ้ารอกับคำขออย่างสุดท้าย

📝 Just Read a Lot's Review

✨ เมื่อช่วงของว่างเวียนมาถึง ฉันจึงรู้ว่า
เวลาผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ช่วงของว่าง
เป็นรอยต่อของเวลา และความหวังในการมีชีวิตอยู่ของฉัน‘

⚠️ TW: ผู้เป็นมะเร็งในระยะจวนเจียนแล้วนั้น
อ่านแล้วจะมีกำลังใจขึ้นหรือดิ่งลง ควรใช้วิจารณญานนะคะ 🥹

คือขวัญอ่านช่วงพีคแล้วคือน้ำตาแตกมากๆ
มันนึกภาพในหัวเป็นช็อตๆ ความรู้สึก แสงในภาพ
แล้งดนตรีประกอบก็ดังขึ้น ‘สวยงามเสมอ’ ของบิวกิ้น
คือแบบโอ้โหไม่ไหวว 🥹 เรื่องพาเราค่อยๆซึบซับ
ค่อยๆคาดหวัง อย่างมีความหวัง แล้วก็ทิ้งเราไปซะเฉยๆ
คืออ่านจบแล้วยังเศร้าอยู่เลยอ้ะ ฮือออ

🍃 ชิสุกุ สาวอายุ 33 ปีพบว่าตัวเองเป็นมะเร็งระยะ 4
ตัดสินใจใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายที่บ้านสิงโต ณ เกาะเลมอน
ที่นั่นเธอพบผู้ดูแลที่เอาใจใส่ และแนะนำที่นี่อย่างอบอุ่น
ได้เจอกับสุนัขชื่อ ‘รกกะ’ ที่ติดเธองอมแงม สานฝันวัยเด็ก
ที่เธออยากเลี้ยงสุนัขมาโดยตลอด รกกะ คือความสุขของเธอโดยแท้

ที่แสนพิเศษแห่งนี้ เสิร์ฟข้าวต้มไม่ซ้ำแบบกัน 365 วันเป็นมื้อเช้า
และมีช่วงเวลาพิเศษในวันอาทิตย์ตอนบ่าย 3 เวลาแห่ง
‘ของว่าง’

‘บ้านสิงโตแห่งนี้เหมือนผูกแครอทล่อลาไว้หลายแห่ง
หว่านโปรยความหวานเล็กๆน้อยๆไว้ทั่วพื้นที่’

ของว่างที่ว่านี้มาจากรีเควสของผู้เข้าพัก
โดยทุกสัปดาห์จะแรนด้อมด้วยการจับสลาก
เป็นของว่าง ‘ในความทรงจำ’ ที่อยากกินอีกซักครั้ง
นั่นแปลว่า ทุกคนจะเฝ้ารอ ว่าของตัวเองจะมาถึงเมื่อไหร่
สิ่งนี้มีความหมายกับทุกคนมากๆ ชิสุกุจังก็ด้วย

คือเป็นเล่มที่อบอุ่นใจมากๆ ช่วงเวลาต้นจนจบของเรื่อง
เรารู้สึกเหมือนมันยาวนานนะ แต่มันแป๊ปเดียวเอง
มันทำให้คนที่ปลงชีวิต ‘อยากมีชีวิต’ ต่อไปได้เลยอ้ะ
หนังสือบรรยายช่วงเวลาให้เรารู้ได้สุดมากๆ
ไม่บอกชัดเจน แต่เราจะรู้ได้เองว่า เวลานั้น มันใกล้เข้ามาแล้ว
มันเศร้ามากๆเลย แต่นางเอกคือยิ้มสู้มากๆ 🥹

อ่านกันนะคะ ชีวิตแสนสั้น แต่มันงดงามจริงๆ 🥲

‘การยอมรับความตาย คือการยอมรับทุกสิ่งอย่างซื่อตรง
และรวมถึงความรู้สึกที่ว่ายังไม่อยากตายด้วย’

⚠️ หลบสปอย! > ฉาก นอ. เริ่มหลุด แล้วเจอคนนั้นคนนี้มาหา
คือแบบพีคมากกก รู้ได้เลยว่าแบบจะขิตแล้วอ้ะ ฮืออออ
นั่นแหละๆ แล้วก็มีน้ำตาอย่างต่อเนื่อง ฮือออ 🥹