ความทรงจำสุดท้ายกับภาพถ่ายชีวิต
人生写真館の奇跡
Sanaka Hiiragi
📷 รูปภาพ
📖 เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้
ร้านถ่ายภาพแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างโลกคนเป็นกับยมโลก
‘ฮิราซากะ’ ดูแลร้านถ่ายภาพแห่งนี้มาเป็นเวลานาน ได้พบและส่งวิญญาณผู้คนมากมาย วิญญาณทุกดวงจะต้องคัดเลือกภาพถ่ายชีวิตตัวเองให้เหลือเพียงจำนวนเท่าอายุขัย และนำรูปถ่ายใส่ลงในตะเกียงฉายภาพความหลัง เพื่อระลึกถึงช่วงชีวิตที่ผ่านมา ก่อนออกเดินทางไปยังโลกของผู้ตาย…
ทว่ายิ่งช่วงเวลาใดมีความสำคัญ ยิ่งความทรงจำใดถูกระลึกถึงบ่อยครั้ง ภาพถ่ายชีวิตในช่วงเวลานั้นก็จะยิ่งเลือนราง วิญญาณทุกดวงจึงได้รับโอกาส ให้กลับไปในวันสำคัญของพวกเขา เพื่อถ่ายภาพช่วงเวลาแสนมีค่านั้นอีกครั้ง ‘ฮัตสึเอะ’ ครูโรงเรียนอนุบาล เสียชีวิตในวัยเก้าสิบสองปี ‘วานิกุจิ’ หัวหน้าแก๊งอันธพาล เสียชีวิตในวัยสี่สิบเจ็ดปี ‘มิสึรุ’ เด็กหญิงผู้มาเยือนร้านถ่ายภาพแห่งนี้เพียงชั่วคราว การได้พบวิญญาณทั้งสามดวงและร่วมเดินทางไปในวันแสนสำคัญกับพวกเขา ทำให้ฮิราซากะผู้ไร้ความทรงจำในช่วงชีวิตก่อนตายได้พบสิ่งที่เขาตามหามาตลอด
เรื่องราวที่เปี่ยมด้วยความหวัง ความฝัน และการไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา จะทำให้เราหวนระลึกถึงเส้นทางชีวิตที่ผ่านมาและตระหนักถึงคุณค่าชีวิตของตัวเอง
📝 Just Read a Lot's Review
📸 'ชีวิตคือการเดินทาง โดยค่อยๆ ปล่อยมือ
จากความทรงจำที่มีอยู่ไปทีละน้อย'
เป็นเล่มที่เนื้อเรื่องไม่หวือหวา แต่ชวนติดตามมากๆ
อ่านแล้วเราอยากจะรู้ว่าตอนต่อไปจะเป็นยังไง
หมายถึงเรื่องราวของเหล่าคนที่มาที่ร้านรูปถ่ายนี้นะ
ส่วนปลายทางเรารู้อยู่แล้วว่าเค้าจะไปไหน
อบอุ่นชวนอมยิ้มอยู่ในทุกๆเรื่อง
ไม่ว่าจะคุณยาย ลุงยากุซ่า และเด็กน้อยที่น่าสงสาร
ต้องยกความดีความชอบให้ 'ฮิราซากะ' ผู้ดูแลคนนี้เลย
ที่พาทุกคนย้อนกลับไปพบเจอกับเรื่องราว
ที่ประทับใจ(ยกเว้นหนูน้อย)ส่งต่อมายังผู้อ่านอย่างเราด้วย
ผู้ที่เสียชีวิตทุกคน จะต้องมาผ่านร้านนี้
เพื่อทำการเลือกรูปให้เท่าจำนวนอายุขัย
จากกองรูปมากมายในชีวิต 1 ปี ต่อ 1 รูป
จากนั้น ผู้ดูแลจะนำรูปมาประกอบเป็น'ตะเกียงฉายภาพความหลัง'
เมื่อผู้เสียชีวิตได้เห็นภาพความหลังก่อนตาย
ก็ถือเสร็จสิ้นภารกิจกับที่นี่ และเดินทางจากไปต่อ
ประเด็นก็คือ มันจะมีภาพที่ไม่ค่อยชัดเจน แบบซีดจนมองไม่เห็น
แต่เราจะอยากดูมันมากๆ เพราะมันคือความทรงจำที่เราชอบ
เราคงนึกถึงมันบ่อยๆจนภาพมันสึกหรอ(?)
ผู้ดูแลจะพาเรากลับไปวันนั้นได้วันนึง เอากล้องจากที่ร้านไป
และให้เจ้าตัวถ่ายรูปความทรงจำนั้นกลับมา
เรื่องราวของคุณยายสมัยสาวๆ
กับการสู้ให้มีสถานรับเลี้ยงเด็กอนุบาลในชุมชน
เรื่องราวของลุงยากูซ่ากับลูกจ้างช่างซ่อม
ที่เป็นเด็กพิเศษ มีความเที่ยงตรง ซ่อมทุกอย่างที่โดนขอให้ซ่อม
และไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตซ่อมไม่ได้
เรื่องราวของเด็กน้อยที่ถูกแม่และพ่อเลี้ยงทรมานทุบตี
ผูกโซ่ล่ามขา ให้นอนนอกระเบียงในบ้านรกร้าง
*แต่เรื่องของเด็กน้อยจะพิเศษหน่อย มันไม่ใช่
การย้อนกลับไปในอดีต แต่ผู้ดูแลได้ทำบางอย่าง
ที่โยงไปถึงเรื่องราวของผู้ดูแลอีกด้วย
⚠️ SPOIL ALERT ⚠️
ซึ่งเรื่องราวของผู้ดูแลเราว่าเราตีความถูกนะ
ว่าทำไมเค้าถึงบอกว่าเค้าจำเรื่องราวของตัวเองไม่ได้
และไม่มีรูปภาพใดๆเหลืออยู่เลย นั่นก็เพราะ!!!
เค้าฝ่าฝืนกฎช่วยเหลือคนอื่นจนโดนทำโทษแน่เลย ฮืออ
'ผมอดรู้สึกไม่ได้ว่าตัวผมที่กำลังจะจบชีวิตลง
โดยที่จำอะไรไม่ได้ และไม่มีใครรู้จักนี่คืออะไรกันแน่
ตัวผมที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแล้วตายไปอย่างราบเรียบ
โดยไม่มีใครจดจำนี้ มีความหมายหรือคุณค่า
ในการมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ผมมีชีวิตอยู่เพื่ออะไรกัน'
ใครชื่นชอบกล้องถ่ายรูปเป็นพิเศษ
อาจชอบใจเวลาชื่อกล้องรุ่นต่างๆโผล่มาในเรื่องแน่เลย
อ่านเพลินๆดีมากๆเลยค่ะ อบอุ่นอยู่น้าเรื่องนี้ ☺️
FC คุณผู้ดูแล แงง้