James is Back

📝 Just Read a Lot's Review

💥 'ไม่ใช่อเมริกา ที่นี่ประเทศไทย
ทำไมมีแต่คนบอกกูแบบนี้? เค้าไม่อยากได้วิธีที่ดีกว่าเหรอ?

มารยาทมันสำคัญกว่าเหตุผลขนาดนั้นเลยเหรอวะ?
นี่ถ้ามีอะไรไม่ถูกต้อง เราติดเรื่องมารยาท
เราก็จะไม่ได้แก้ไขอะไรเลยเหรอ?'

'อีฮ่านี่ อู้หยังวะ หยั่งมาแฮงชิบหาย'
เสียงพึมพำในห้องแทนใจเรา หลังจากเจมโชว์อภินิหาร
ยกมือถามครูในห้องอย่างใสซื่อว่า
'อาจารย์ครับ อาจารย์เคยถามตัวเองไหมครับ
ว่าที่อาจารย์มาสอนทุกวันนี้ มีใครได้ประโยชน์อะไร ?'
อู้วววววว~ แฮงป่ะล้ำปะเหลืออออ 😂

เราว่าคนอ่านเล่มนี้มีหลายเจน (Generation) นะ
และแต่ละเจน ก็ให้ความเห็นกับเรื่องนี้ไม่เหมือนกันหรอก
แต่คิดว่าที่เราเหมือนกัน เหมือนที่เจมคิด คือเรา 'ตั้งคำถาม'
มีในใจแน่นอนกับระบบการศึกษาไทย ที่หลายอย่าง
มันอิหยังวะ มันนอนเซ้นท์ มันแบบห้ะแค่นี้เหล่าครูคิดไม่ได้จริงซิ?
อย่างในเล่มเจมก็จะเจอ บัตรประกันภาชนะเอย เดินเรียนเอย
โอ๊ยยย ชีวิตวัยเรียนจริงมัน ห้ะ กว่าในเล่มอีกเยอะ 😂
แต่ที่เจมกล้า และไปรวบรวมความกล้ามาหลังจากกลับจากอเมริกา
ก็คือกล้ายกมือถาม กล้าแสดงออกถึงความคิด ความสามารถ
อย่างมั่นอก มั่นใจ (และแอบมั่นหน้า 55555)

ตามท้องเรื่องจักรวาลของเจม นี่น่าจะเป็นเล่มต่อ
หลังจากไปอเมริกามาปีนึง กลับมาเรียนต่อที่เจียงใหม่
ก็อยากเปลี่ยนตัวเองจากเดิมที่ไม่มั่นใจ โดนเพื่อนบูลลี่
พอไปอัพพลังไซย่ามา (เจ้าตัวเรียกอย่างนั้น) ก็อยากจะเป็นคนใหม่
กล้ายกมือถือ โชว์ออกเสียงภาษาอังกฤษอย่างถูกต้อง
เพื่อนชวนเต้น เอ้าเต้น ประกวดร้องเพลงอ้ะจัดไป
พกความมั่นใจไปในทุกๆกิจกรรม
แต่ผลลัพธ์มันไม่ออกมาในทางเปลี่ยนแปลงอะไรอื่น
นอกจากพฤติกรรมตัวเอง หรือเป็นไอด้อลของเพื่อนพ้อง
มันกลับกลายเป็นทุกคนไม่ได้ชื่นชม และมองว่า 'แรง'

เป็นหนังสือที่อ่านแล้วชวนให้เราตั้งคำถามนะ
ว่าอะไรที่หล่อหลอมให้เด็กไทยเป็นแบบนี้
ตัวเด็กเอง ครูอาจารย์ โรงเรียน ระบบการศึกษา
แล้วตัวเจมเองแบบนี้ ผิดไหม กับความตั้งใจของเค้า
ที่อยากจะเปลี่ยนแปลงให้มันดีน้ะ 🥹

อ่านไป เราก็มองว่าเพื่อนเจมมันก็เฟียซเกิ๊นนนน
แต่ตอนเราอายุเท่านั้น เรากล้าได้เท่าเจมมั้ย
ทั้งที่ความสงสัยมันเต็มหัว ท่วมปากไปหมด
เราว่าเรานับถือไอเจมมากนะ 👏🏻👏🏻👏🏻
แต่อะไรที่เป็น 'ปัญหา' เราก็มักที่จะเพิกเฉย และออกห่างเนอะ

แล้วเอาจริงว่าเรื่องทั้งหมดเนี่ย
'เด็ก' ต้องมาเป็นคนเรียกร้องขอแก้รึ?

ฝากไว้ให้คริสนะคะ 🙏🏻✨