คลื่นถี่ความเหงา
さみしさの周波数
Otsuichi
📷 รูปภาพ
📖 เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้
อบอุ่น เศร้าสร้อย ชวนพิศวง ผลงานเรื่องเยี่ยมของ โอตสึ อิจิ ที่ประทับใจผู้อ่านมายาวนาน
สัญญาณจากอนาคต “ถ้าไม่มีใครตายเสียก่อน พวกนายสองคนจะได้แต่งงานกัน” คำทำนายจากเพื่อนสมัยชั้นประถมทำให้เด็กชายและเด็กหญิงที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันตะขิดตะขวงใจ จนในที่สุดก็ห่างกันไป เมื่อเด็กชายเติบโตเป็นหนุ่มก็ยังคิดถึงเพื่อนผู้หญิงคนนั้นอยู่เสมอ จนเขาได้พบเธออีกครั้งในช่วงจุดต่ำสุดของชีวิต พร้อมกับปริศนาคำทำนายในอดีตที่เกินคาดเดา
หัวขโมยกับอุบัติเหตุประสานมือ หนุ่มนักย่องเบาวางแผนเจาะรูที่ผนังห้องเพื่อขโมยเงินของญาติที่มาพักในโรงแรม ทว่าสิ่งที่คว้าได้ขณะล้วงเข้าไปหาของกลับเป็นมืออันบอบบางของหญิงสาว แล้วความสัมพันธ์ผ่านการจับมือของคนแปลกหน้าในสถานการณ์สุดประหลาดก็เริ่มต้นขึ้น
เด็กสาวบนแผ่นฟิล์ม หญิงสาวถูกชักนำมาให้พบกับฟิล์มม้วนหนึ่ง ฟิล์มนั้นถ่ายติดเด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนกำลังยืนอยู่หน้าอุโมงค์อันมืดมิด และทุกครั้งที่ดูซ้ำเด็กผู้หญิงจะค่อย ๆ หันหน้ามาทีละนิด เธอจึงตัดสินใจตามหาความจริงเกี่ยวกับเด็กสาวบนแผ่นฟิล์มคนนั้น ราวกับถูกดึงดูดด้วยความลับอันพิศวง
เรื่องเล่าที่สาบสูญ ชายหนุ่มประสบอุบัติเหตุร้ายแรง กลายเป็นก้อนเนื้อที่ได้แต่นอนนิ่งอยู่บนเตียง สื่อสารได้แค่การกระดิกปลายนิ้วและแขนขวาที่รับความรู้สึกได้ตั้งแต่ข้อศอกลงมา โดยมีภรรยาที่ชื่นชอบการเล่นเปียโนบรรเลงบทเพลงที่ไร้เสียงผ่านแขนของเขา ชีวิตอันมืดมิดของชายหนุ่มจะได้พบกับแสงสว่างอีกครั้งหรือจะกลายเป็นเรื่องราวที่รอวันถูกลืมเลือนไป
📝 Just Read a Lot's Review
🍃 โชคชะตา อบอุ่น เศร้าสร้อย เดียวดาย
เหงา เวิ้งว้าง ความรัก และความตาย
และนี่คือ 'โอตสึ อิจิ'
7 เรื่องสั้นจากสองเล่มนี้ 'เสียงโทรศัพท์ข้ามเวลา'
และ 'คลื่นถี่ความเหงา' คือความเป็นโอตสึ อิจิ ที่ทุกคนบอกจริงๆ
แต่ละเรื่องคือหนักหน่วงมากๆ เอาจริงว่าทั้งสองเล่มนั้น
จะมีแทรกความตลกเล็กๆ เบาๆ เอาไว้ในเรื่องด้วย
สำนวนเขียนที่ใช้การบรรยาย สนทนา ที่ไม่ห่างเหิน
หรือเคร่งขรึม ทำให้เราอ่านงานเค้าได้แบบสบายๆ
โดยที่กำลังจะถูกดึงเข้าไปสู่บรรยากาศหม่อนหมองอย่างไม่รู้ตัว 🥶
พูดถึงเรื่องที่อ่านแล้วเรารู้สึกว่าแบบ อื้อหือออ กันนะคะ
— เรื่องเล่าที่สาบสูญ 🖇️
ชายหนุ่มประสบอุบัติเหตุ นอนแบ๊บติดเตียง
รู้สึกได้เพียงแขนขวา ที่เหลือคืออัมพาตเลย หูหนวก ตาบอด
(เหมือนเล่ม หลุมลับ The Hole เลยย แต่ไม่หลอนเท่า)
โดยเค้าสื่อสารกับภรรยาด้วยการเขียนที่แขนคุยกัน
และรับรู้ความรู้สึกภรรยาผ่านการพรมนิ้วเล่นเปียโนของเธอ
หดหู่มากกกกก ฮือออออ อ่านไปก็แบบโอ๊ยยย ทรมาน
สงสารชายหนุ่มมากกก 🥹
— บาดแผลวัยเยาว์ 🩹
เด็กที่สามารถสัมผัสผู้อื่นแล้วย้ายแผลมาไว้ที่ตัวเองได้
จิตใจอ่อนโยน และโทษตัวเองที่แม่ทิ้งไป ว่าไม่มีใครต้องการเค้า
เรื่องนี้ก็ค่อนข้าง สะเทือนอารม์ตอนท้ายเหมือนกัน 🥹
— เด็กสาวบนแผ่นฟิล์ม 🎞️
อันนี้ก็หลอนนน เขียนเล่าแบบมีมิติดีมาก
ยิ่งดูวิดีโอจากฟิล์มที่ถ่ายติดหญิงสาวในอุโมงค์หลายรอบ
ทุกรอบเธอก็จะค่อยๆหันมาให้เห็นหน้าเต็มๆ
อ่านไป บรรยากาศเล่าก็เย็นยะเยือกไปด้วย โอยย 🥹
— เสียงโทรศัพท์ข้ามเวลา 📞
เหมือนจะรักหวานแหววแฟนตาซี
แต่จบท้ายแบบเหวอมากกก ไม่ได้เตรียมใจเลย
และหักมุม ในหักมุมไปอีกทีด้วย สุดยอดมาก 👏🏻
คือออออ โอตสึ อิจิ เขียนเรื่องได้เก่งและหลากหลายมากๆ
เราจะไม่พบความน่าเบื่อ แพทเทิร์นเดิมจากเค้าเลย
มันมีแต่อยากอ่านอีก เพราะอยากรู้ว่าเค้าจะนำเสนอเรื่องอะไร
ชอบมากที่จะมีวิญญาณเข้ามาเกี่ยวด้วยในเรื่อง 🤣
และยังคงคอนเซปต์ เปลี่ยวดาย อ้างว้าง หดหู่ ฮืออออ
จะตามอ่านงานของเค้าอีกเรื่อยๆเลยค่ะ!
ยอมรับเลยว่า หลงเสน่ห์งานเขียนของโอตสึ อิจิเข้าแล้ว 🥰