เสียงโทรศัพท์ข้ามเวลา
きみにしか聞こえない CALLING YOU
Otsuichi
📷 รูปภาพ
📖 เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้
ลึกลับ หม่นเศร้า เกินคาดเดา ผลงานเรื่องเยี่ยมของ โอตสึ อิจิ ที่ประทับใจผู้อ่านมายาวนานเสียงโทรศัพท์ข้ามเวลา เธอไม่มีโทรศัพท์มือถือเพราะไม่มีเพื่อนให้โทร.หา ทว่าก็หลงใหลไปจนถึงขั้นจินตนาการถึงโทรศัพท์มือถือของตนเอง แล้ววันหนึ่งก็มีเสียงเรียกเข้ามายังโทรศัพท์มือถือในจินตนาการ เมื่อรับสายจึงได้รู้จักกับใครบางคนที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปอย่างสิ้นเชิง บาดแผลวัยเยาว์ มิตรภาพของเด็กนักเรียนชั้นเรียนพิเศษสองคน หนึ่งในนั้นมีพลังพิเศษ สามารถย้ายบาดแผลของคนอื่นมาสู่ตัวเองได้ การย้ายบาดแผลจากเรื่องเล่นสนุกของเด็ก ๆ กลายเป็นเรื่องถลำลึกของคนโดดเดี่ยว และนำไปสู่การเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส บทเพลงบุปผา ผู้ป่วยรายหนึ่งที่มารักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ซึ่งไม่ต่างอะไรจากโลงศพขนาดมหึมาแห่งนี้ ใช้ชีวิตด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า เคียดแค้น ชิงชัง จนกระทั่งเธอได้พบดอกไม้ที่ร้องเพลงได้ รวมเรื่องสั้นที่เต็มไปด้วยบรรยากาศลึกลับชวนเศร้าสร้อย เรื่องเหนือธรรมชาติ และความเปลี่ยวเหงาแปลกแยกของวัยรุ่น งานเขียนคลาสสิกของ โอตสึ อิจิ นักเขียนที่มีกลุ่มผู้อ่านเหนียวแน่นมาตลอด 20 ปี หนังสือของเขานำไปสร้างเป็นภาพยนตร์และคอมิกส์มาแล้ว เรื่องสั้นที่บอกเล่าถึงเหล่าผู้คนที่กำลังโศกเศร้ากับบางสิ่งบางอย่างในชีวิต เหตุการณ์ที่ทำให้เกิดบาดแผลยากจะเยียวยาทั้งกายและใจ ขอเพียงแค่ใครสักคนที่มองเห็นแล้วยื่นมือเข้ามา ต่อให้ความเดียวดายอันเจ็บปวดจะไม่ได้หายไป แต่ก็เพียงพอแล้วที่จะเป็นปาฏิหาริย์ให้ชีวิตมีพลังใจขึ้นมาอีกครั้ง
📝 Just Read a Lot's Review
🍃 โชคชะตา อบอุ่น เศร้าสร้อย เดียวดาย
เหงา เวิ้งว้าง ความรัก และความตาย
และนี่คือ 'โอตสึ อิจิ'
7 เรื่องสั้นจากสองเล่มนี้ 'เสียงโทรศัพท์ข้ามเวลา'
และ 'คลื่นถี่ความเหงา' คือความเป็นโอตสึ อิจิ ที่ทุกคนบอกจริงๆ
แต่ละเรื่องคือหนักหน่วงมากๆ เอาจริงว่าทั้งสองเล่มนั้น
จะมีแทรกความตลกเล็กๆ เบาๆ เอาไว้ในเรื่องด้วย
สำนวนเขียนที่ใช้การบรรยาย สนทนา ที่ไม่ห่างเหิน
หรือเคร่งขรึม ทำให้เราอ่านงานเค้าได้แบบสบายๆ
โดยที่กำลังจะถูกดึงเข้าไปสู่บรรยากาศหม่อนหมองอย่างไม่รู้ตัว 🥶
พูดถึงเรื่องที่อ่านแล้วเรารู้สึกว่าแบบ อื้อหือออ กันนะคะ
— เรื่องเล่าที่สาบสูญ 🖇️
ชายหนุ่มประสบอุบัติเหตุ นอนแบ๊บติดเตียง
รู้สึกได้เพียงแขนขวา ที่เหลือคืออัมพาตเลย หูหนวก ตาบอด
(เหมือนเล่ม หลุมลับ The Hole เลยย แต่ไม่หลอนเท่า)
โดยเค้าสื่อสารกับภรรยาด้วยการเขียนที่แขนคุยกัน
และรับรู้ความรู้สึกภรรยาผ่านการพรมนิ้วเล่นเปียโนของเธอ
หดหู่มากกกกก ฮือออออ อ่านไปก็แบบโอ๊ยยย ทรมาน
สงสารชายหนุ่มมากกก 🥹
— บาดแผลวัยเยาว์ 🩹
เด็กที่สามารถสัมผัสผู้อื่นแล้วย้ายแผลมาไว้ที่ตัวเองได้
จิตใจอ่อนโยน และโทษตัวเองที่แม่ทิ้งไป ว่าไม่มีใครต้องการเค้า
เรื่องนี้ก็ค่อนข้าง สะเทือนอารม์ตอนท้ายเหมือนกัน 🥹
— เด็กสาวบนแผ่นฟิล์ม 🎞️
อันนี้ก็หลอนนน เขียนเล่าแบบมีมิติดีมาก
ยิ่งดูวิดีโอจากฟิล์มที่ถ่ายติดหญิงสาวในอุโมงค์หลายรอบ
ทุกรอบเธอก็จะค่อยๆหันมาให้เห็นหน้าเต็มๆ
อ่านไป บรรยากาศเล่าก็เย็นยะเยือกไปด้วย โอยย 🥹
— เสียงโทรศัพท์ข้ามเวลา 📞
เหมือนจะรักหวานแหววแฟนตาซี
แต่จบท้ายแบบเหวอมากกก ไม่ได้เตรียมใจเลย
และหักมุม ในหักมุมไปอีกทีด้วย สุดยอดมาก 👏🏻
คือออออ โอตสึ อิจิ เขียนเรื่องได้เก่งและหลากหลายมากๆ
เราจะไม่พบความน่าเบื่อ แพทเทิร์นเดิมจากเค้าเลย
มันมีแต่อยากอ่านอีก เพราะอยากรู้ว่าเค้าจะนำเสนอเรื่องอะไร
ชอบมากที่จะมีวิญญาณเข้ามาเกี่ยวด้วยในเรื่อง 🤣
และยังคงคอนเซปต์ เปลี่ยวดาย อ้างว้าง หดหู่ ฮืออออ
จะตามอ่านงานของเค้าอีกเรื่อยๆเลยค่ะ!
ยอมรับเลยว่า หลงเสน่ห์งานเขียนของโอตสึ อิจิเข้าแล้ว 🥰