อะพาร์ตเมนต์บำบัดใจ

📝 Just Read a Lot's Review

🍃 "จงปล่อยดอกเร็งเงะไว้ในทุ่งหญ้า"
มีความหมายว่า สิ่งใดก็ตาม
สมควรได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะกับตัวเอง

เมื่อมนุษย์เงินเดือนอย่างเราได้อ่านเรื่องราว
ของหญิงสาวที่ตัดสินใจ Early Retire ตัวเองในวัย 45
ได้ออกมาใช้ชีวิตแบบชิวๆ ก็แอบอ่านไปอิจฉาไปจริงจริ๊ง 🥹
แต่เรื่องราวของ 'เคียวโกะ' กลับไม่ได้ราบรื่นอย่างที่ใจคิด
และอย่างที่นักอ่านอย่างเราคาดเดาว่ามันต้องฟูลฟีลใจ
แฮปปี้ เวรี่กู้ด แน่ๆ ไม่จ้ะ ชีวิตเธอมันไม่ง่าายขนาดนั้น 5555 🤣

ออกจากงานเพราะตอนทำอยู่คือแบบเต็มที่มาก
สู้สุดใจมาก ทำงานหนัก ดูแลลูกค้า จนรู้สึกไม่ไหวล้ะ
ขอย้ายลงมาทำแผนกธุรการเพราะน่าจะชิว ปกติออกแต่ข้างนอก
ป๊าดดด เจอความจริงหลังม่านออฟฟิศ วงนินทาเอย แซะเอย
นางเลยแบบ อาาาห์ พอจ้ะ ไม่ไหวแล้ว Early Retire ตัวเองเลย
พร้อมกับเงินเก็บที่มั่นใจว่า มีพออยู่พอกินแน่นอน

ตัดภาพไปที่บ้านตอนทำงานอยู่ อยู่กับแม่สองคน
แม่ — ตัวแปรหลักที่ทำให้เธอไม่อยากอยู่บ้าน
แบบถ้าใครมีแม่ฟีลในเรื่องก็จะเข้าใจอ้ะ เจ้ากี้เจ้าการ
ต้องเป็นยังนั้นสิ ทำอย่างนี้สิ เดี๋ยวเพื่อนบ้านจะคิดยังไง
เราทำอะไร ก็ขวางหูขวางตา ไม่ได้ดังใจแม่ซักอย่าง

เคร ออกจ้า ออกจากบ้าน ออกจากงาน ออกมาอยู่คนเดียวดีกว่า
'เรือนแรมดอกเร็งเงะ' อพาร์ตเมนท์ค่าเช่าแสนถูก
กับสภาพที่ถ้าพายุซัดก็อาจจะปลิวได้ มี 2 ชั้น แต่ชั้นบนไม่ให้เช่า
เพราะสภาพจะไม่ไหวแล้ว ห้องน้ำรวม และมีแค่ 3 ห้องข้างล่าง
นั่นแหละ จากที่ว่ามา ตัวเอกของเราเลือกอยู่ที่นี่ 😂

การได้ออกจากงาน ไกลจากแม่ ใช้ชีวิตคนเดียว
อยู่กับตัวเอง พบเจอผู้คนใหม่ๆ ทำความรู้จักคนอื่น
นั่นคงทำให้เธอได้ 'บำบัดใจ' จากสิ่งที่ผ่านมา
เนื่องด้วยอายุเท่านี้ ระยะเวลาที่ทำงานมาก็นาน
มันเลยยังทำให้เธอไม่สบายใจ และยังติดใจอยู่เสมอ
ถึงการหาความหมายของการใช้ชีวิตในแบบที่เธอต้องการ

'ยังไงคนเราก็ถูกกำหนดมา
ให้ต้องทนอะไรซักอย่างอยู่แล้วละนะ '

สำหรับเรามันอาจเป็นมุมมองใหม่ๆที่ยังไม่เคยเกิดขึ้น
เราลองมองผ่านความคิด ความรู้สึกของตัวละคร
ส่วนนึงเราก็รู้สึกว่า ทรมานใจแทนตัวเอกอยู่เหมือนกัน
คนชอบทำงานมากๆ มันก็อดไม่คิดถึงการทำงานไม่ได้จริงๆ
เอาใจช่วยให้เคียวโกะผ่านช่วงทุกข์ใจไปได้
และอยู่รอดกับสภาพอพาร์ทเมนต์ที่ทุลักทุเลนี้ไปได้ด้วย
ใจอ่านไปก็คิดไปตลอดว่า เคียวโกะะะ กลับบ้านมั้ยยย 555555
ถ้ามันอยู่ลำบากขนาดน้านนน 🤣