ณ สถานีรถไฟโตเกียวอุเอโนะ

📝 Just Read a Lot's Review

⛺️ 'ไม่มีใครเป็นคนไร้บ้านเพราะอยากเป็น
ที่ต้องเป็นเพราะมีเหตุให้เป็น'
.
อาาาห์ หม่นอะไรอย่างนี้นะ
อ่านจบคือแบบ หน่วงใจเลย มันคืออีกด้านของชีวิต
ที่เราทุกคนรับรู้ แต่ทำเหมือนไม่รู้ มองผ่านพวกเขาไป
เหมือนไม่มีตัวตน แต่พวกเขาอยู่ตรงนั้นเสมอ 'คนไร้บ้าน'
.
'คุณมี แต่พวกเราไม่มี
คนที่มี ไม่เข้าใจความรู้สึกของคนไม่มีหรอก'
.
หนังสือเล่าเรื่องของ 'คาสุ' ที่จับพลัดจับผลูมาเป็นคนไร้บ้าน
ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่สวนสาธารณะอุเอะโนะ ซึ่งเป็นแหล่งรงมตัว
ของ homeless มากมาย
.
หนังสือจะเล่าตัดสลับไปมา ทั้งปัจจุบัน และเรื่องราวชีวิต
ก่อนหน้าของคาสุ ที่ต้องจากบ้าน จากครอบครัวมาหาเงิน
ไม่ได้เห็นหน้าลูกชายลูกสาว กระทั่งภรรยาและพ่อแม่ก็ด้วย
.
อีกด้านที่หนังสือเล่าก็คือ สภาพความเป็นอยู่ที่สวนอุเอะโนะ
ความเหลื่อมล้ำ ความเป็นคนชายขอบ
สังคมผลักไสคนเหล่านั้นออกมา เหตุการณ์คล้ายๆบ้านเราเล้ย
เมื่อพอถึงปี 2020 ญี่ปุ่นได้เป็นเจ้าภาพโอลิมปิก
ก็ต้องอยากให้สภาพบ้านเมืองออกมาดูดี ก็จำต้อง 'กวาดล้าง'
แล้วคนอย่างพวกคาสุจะทำอะไรได้ ก็ต้องโยกย้าย
หรือกระทั่งเมื่อจักรพรรดิจะเสด็จผ่านทางสวนทีนึง
ทางการก็ต้องมา 'กวาดล้าง' ทีนึงเช่นกัน 😞
.
'ยามเดินสวนกัน ไม่ว่าใครๆก็หลบสายตา
แต่กลับถูกเฝ้าจับจ้องจากผู้คนมหาศาล
นิยามนั้นคือ ชีวิตของคนไร้บ้านนั่นเอง'
.
บรรยากาศหม่นหมองอบอวลอยู่ตลอดทั้งเล่ม
อ่านแล้วสะท้อนภาพสังคม ความเป็นอยู่อีกด้านที่เราไม่มีทางรับรู้
และเข้าใจความรู้สึกของพวกเขาได้เลย
เป็นอีกเล่มที่ควรค่าแก่การอ่านมากๆ แม้จะหดหู่มากๆก็ตาม 😫