เมื่อฝนหยุดตก ผมจะหุบร่มที่กางมาตลอด

📝 Just Read a Lot's Review

☔️ 'คุณร่มรออะไรอยู่นะ ฝนหรือเปล่า
รอคนเหรอ หรือจะรอความรัก หรือจะรอความสงบสุข
ร่มที่เหลืออีกคันเป็นของคนที่เค้ารออยู่หรือเปล่านะ ...
เค้ารอความสิ้นหวังอยู่ต่างหาก'
.
อ๊าา ไม่ได้อ่านแนวปวดตับมานาน
พอมาเจอเข้าแล้วแบบ โอยยย มากกก
ปกก็แกงเหลือเกินน 😂
ฟีลหนังดราม่าเกาหลี สะท้อนสังคม
หม่นประมาณ Parasite แต่ยังไม่เลวร้ายเท่า
หนังสือของคนที่ 'รอ' รอคอยบางสิ่งบางอย่าง
ไม่รู้เลยว่าสิ่งนั้นเป็นความฝัน ความหวัง หรือสิ้นหวังกันแน่
.
'สิ่งที่ได้ชื่อว่าความสิ้นหวัง ไม่จำเป็นต้องฝืนรอคอยอย่างเป็นมิตร
เพราะเมื่อถึงเวลามันจะมาเยือนเอง'
.
แฮจู ต้องละทิ้งความฝัน สานต่อกิจการโรงงานทอถุงมือ
เนื่องจากแม่ของเธอหนีออกจากบ้าน พ่อก็ไม่เป็นอันทำงาน
เวลาใครมาบอกว่าเห็นแม่ที่ไหน ก็จะออกไปตามหา
พอไม่เจอ กลับมาก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง
ส่วนน้องสาวนั้นมีอาการซึมเศร้า เฝ้าคิดถึงแต่ความตาย
และนี่คือชีวิตของแฮจู ไม่พอ มันยังดราม่าไม่พอ

โรงงานของเธอ เป็นบ้านสองชั้น อยู่ท่ามกลางตึกสูง
ศิวิไลใจกลางเมือง ซึ่งนึกภาพว่ารอบข้างเจริญหมดแล้ว
แต่มีสิ่งปลูกสร้างนี้เป็นของแปลกปลอมอยู่หย่อมตรงกลาง
รัฐก็พยายามจะเข้ามาซื้อที่ไป ส่วนเพื่อนบ้านที่ได้รับผลกระทบ
จากเสียง ฝุ่น ของโรงงานก็ก่นด่า ประท้วง ทำกิริยาไม่ดีใส่ตลอดเวลา
มีเพียงช่วงเวลาฝนตกเท่านั้น ที่จะกลบเสียง ฝุ่น
และเสียงก่นจากรอบข้างไปได้ หรือฝนคือช่วงเวลาที่แฮจูเฝ้ารอ 🥹
.
ส่วนหนุ่มกางร่มปริศนา ก็จะอยู่ในระแวกชุมชน
ยืนกางร่มอยู่ในสวน เคลื่อนไหว และพูดช้า
ข่าวลือต่างๆของเค้า แฮจูก็ไม่ได้สนใจ มีเพียงเค้า
ที่เป็นความสบายใจของแฮจูเท่านั้น
แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เค้ารออะไรอยู่ ทำไมกางร่มตลอดเวลา
'หุบ...ไม่ได้ครับ' คือสิ่งที่เค้าพูดตลอดเวลา แฮจูสงสัยว่า
เค้ากำลังลงโทษตัวเองอยู่รึเปล่า ขังตัวเองอยู่ภายใต้ร่มนั้น
.
ทั้งตัวแฮจู ครอบครัว คุณร่ม พี่ชายข้างบ้าน
ทุกคนล้วนมีปมปัญหาในใจ
เฝ้ารอสิ่งที่จะมาคลี่คลายให้ทุกอย่างที่มันตึงอยู่นี้
ความฝัน บ้าน โรงงาน แม่ ท้ายสุดแล้ว
ฝนในใจทุกคนจะหยุดตกหรือไม่ ร่มที่หุบอยู่จะกางเมื่อไหร่
ลุ้นปวดตับเลยจ้าา

ไปตามหาความหวังกันกันค่ะ
ถึงมันจะปวดตับ แต่มันก็สะท้อนความอบอุ่น
ออกมาเป็นพักๆในตอนที่อ่านเช่นกัน
...แล้วร่มของคุณล้ะ จะหุบตอนไหนกันนะ ☺️