BLUE ท้องฟ้ามีน้ำตาเป็นส่วนมาก

📝 Just Read a Lot's Review

🌫️ 'ถ้าการมีอยู่ของฉัน ทำให้คุณ
รู้สึกแย่ขนาดนั้น ก็ได้โปรดมองข้าม
ความเจ็บปวดของฉันไปที'
.
เล่มนี้ อ่านจบแล้วพูดได้แค่
อื้อหืออออออ ถึงอ่านไม่จบระหว่างทาง
ก็อื้อหืออออ เช่นเดียวกัน
ตอนแรกนึกว่าเป็นแนวแบบความเรียง
แต่ปกหลังบอกว่าเป็นนิยายขนาดสั้น
ถ้าเป็นเรื่องแต่งก็บอกได้เลยว่า แต่งได้หดหู่มาก
แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง ก็เศร้าใจมากๆ
แม้ว่าตอนจบเค้าจะมีความสุขซึ่งก็ดีแล้ว
แต่เรื่องราวแตกสลายระหว่างทาง
คือบอกเลยว่า เจอมาหนักหน่วงมาก
และเชื่อว่ามันเกิดขึ้นจริงกับหลายๆคนเหมือนกัน
.
⚠️ TW: ภาวะซึมเศร้า, การข่มขืน,
ความคิดทำร้ายตัวเอง, การปล่อยตัวปล่อยใจ
.
เริ่มด้วย เด็กสาวถูกความรักทอดทิ้ง
ใช้เวลากอบกู้เศษความรู้สึกที่หล่นหาย
ก็กลับมาโดนทำร้ายร่างกายและจิตใจ
คราวนี้แตกสลายไปถึงจิตวิญญาณ
ความรู้สึกแย่ทั้งหมดทั้งมวลประเดประดังเข้ามาสู่เธอ
จนไปถึงจุดต่ำสุดของจิตใจ
แล้วใช้ชีวิต เวลา ไปกับการปล่อยใจฝัน
พบเจอผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาและผ่านไป
เมื่อจิตใจประกอบสร้างได้ใหม่อีกครั้ง
มีคนที่พร้อมจะเข้ามาดูแลจิตใจ ก็เป็นตัวเองที่ไม่พร้อม
และผลักไสเค้าออกไป เพื่อกลับไปใช้ชีวิตแบบไร้ข้อผูกมัด
แต่สุดท้าย จิตใจก็ฟื้นกลับมาได้อีกครั้ง...
.
เรื่องราวทั้งหมดนั้น ถูกถ่ายทอดมาเป็นตอนๆ
เหมือนตั้งสเตตัสใน Facebook หรือ Twitter
ร้อยมาเป็นเรื่องราวให้อ่านแล้วบอกเลยว่า ใจหาย
ยิ่งปกหลังบอกว่านี่คือเรื่องของเด็กสาวอายุสิบเก้า
ยิ่งรู้สึกแบบโถ่เอ๋ยยยย ดึงเข้ามากอดแน่นๆ
จะไม่บอกหรอกว่าเข้าใจ เพราะเราไม่สามารถเข้าใจเค้าได้ทั้งหมด
แต่เป็นการบอกว่า อยู่ตรงนี้นะ ยังอยู่ตรงนี้เสมอ
เมื่อเธอต้องการใครซักคน
.
เป็นอีกเล่มที่ชวนมาสัมผัสประสบการณ์ที่ครั้งนึง
มันอาจเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัว คนที่เรารู้จัก
และกระทั่งคนที่เราไม่รู้จัก แต่ได้ยินเรื่องราวของเค้า
เราไม่สามารถรู้ที่มาที่ไปของการกระทำที่เรามองว่าไม่ถูกต้อง
ของคนอื่นได้เลยว่าเค้าต้องผ่านอะไรมาบ้าง
และมันได้ทำร้ายเค้าแค่ไหน