พื้นที่ให้เศร้า

📝 Just Read a Lot's Review

🛒 'พวกเราล้วนมาเอชมาร์ตด้วยเหตุผลเดียวกัน
เราต่างตามหาชิ้นส่วนของบ้าน หรือไม่ก็ชิ้นส่วนของตัวเราเอง
เราตามหารสชาติของมันในอาหารที่สั่งและวัตถุดิบที่ซื้อ
จากนั้นก็แยกย้าย'
.
หนังสือ ไม่สิ ไดอะรี่เลยดีกว่า เพราะเรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดมา
มันคือไดอะรี่แห่งความผูกพันของนักเขียนและแม่ของเธอ
วันเวลาในความทรงจำที่มีร่วมกันในวันที่แม่ยังมีชีวิต
และช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่จะไม่ได้อยู่ร่วมกันอีก
ถูกบรรยายแบบอัดเต็มหน้ากระดาษ
และที่อัดแน่นมาด้วยในทุกบรรทัดคือความรู้สึก
ทั้งสุข เศร้า โกรธ น้อยใจ อ่อนโยน ชื่นชม
ค้นหา เติมเต็ม ปล่อยวาง และการเติบโต
.
มิเชลล์ ซาวเนอร์ นักร้องนำวง Japanese Breakfast
ลูกครึ่งสาวอเมริกัน-เกาหลี นำเรื่องราวชีวิตของเธอ
ถ่ายทอดทุกช่วงเวลาตั้งแต่เด็ก จนถึงปัจจุบัน
ผ่านการเล่าถึง 'ออมม่า' ของเธอ (แม่ ในภาษาเกาหลี)
เธอเติบโตขึ้นมาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
ความรักของแม่ได้ถูกมอบให้อย่างเต็มที่และเข้มแข็ง
ออกจะกระด้างไปซักหน่อย ในเวลาที่เธอต้องการการปลอบโยน
แต่เธอก็ตระหนักได้ว่า แม่ฝึกให้เธอแข็งแกร่งทั้งกายและใจ
.
'เก็บน้ำตาไว้ใช้ตอนแม่แกตายเถอะ'
.
ไดอะรี่ลงดีเทลเกี่ยวกับแม่ละเอียดมากก
นิสัยใจคอ ชอบทำอะไร ไม่ชอบทำอะไร
ไปที่ไหนบ้าง พูด ร้องเพลง อารมณ์ต่างๆ
อ่านไปแล้ว เราพลอยนึกถึงแม่ของเราไปด้วยเลย
และที่เล่าบ่อยที่สุดคือ 'อาหาร' ทั้งการทำอาหาร
และการเลือกสรรวัตถุดิบในการทำอาหาร
เอาจริงว่าเล่มนี้ อ่านไปหิวไปเลยนะ เพราะพูดเรื่องอาหารละเอียดมากก
ละเอียดแบบ เครื่องปรุง วัตถุดิบ ขั้นตอนการทำเลยย
แล้วไม่ใช่อาหารอย่างสองอย่างนะ
มีทั้งเล่มมมม!!!! 😆
.
จากนั้นเรื่องก็เล่าไปถึงชีวิตวัยรุ่น ที่ออกมาระหกระเหิน
คว้าฝันการเป็นศิลปิน ที่สวนทางกับความเห็นของแม่
ทำให้ช่วงนั้นไม่ได้สนิทกันเหมือนแต่ก่อน
และจนวันนึง ข่าวร้ายของแม่ก็เดินทางมาถึง
.
'ฉันอยากโอบรับสัญญาณเตือนทางร่างกาย
ว่าหากวันนึงแม่หายไป ฉันก็จะหายไปเช่นกัน'
.
นั่นล้ะ จากนั้นคือบทยากของชีวิต
ที่มิเชลล์ถ่ายทอดความเศร้า ความพยายาม
ความสุขในล่วงสุดท้ายของชีวิตแม่ของเธอ
... อ่านแล้วรู้สึกผูกพันนะ มันละเอียดจนเรา
เหมือนอยู่ในทุกเหตุการณ์จริงๆ มีออมม่าของมิเชลล์
อยู่กับพวกเราตลอด บอกเลยว่า 'น้ำตา' มาจริงๆ