ฉันจะลืมความรู้สึกนี้ในสักวันหนึ่ง

📝 Just Read a Lot's Review

🍃 'ทุกครั้งตอนที่ผมกำลังจะเปิดประตูบานเลื่อน
ของศาลารอรถ ผมจะภาวนาเสมอว่าขอให้วันนี้
ไม่ใช่วันที่เราจะไม่ได้พบกันอีกต่อไป'
.
เป็นอีกเล่มที่ปกสีหวานขัดกับเรื่องราวโดยแท้
สำหรับเรื่องนี้จังหวะปูเรื่องเราว่านิ่งๆ มีความเอื่อยเล็กน้อย
ตั้งใจลงรายละเอียดเหตุการณ์วัยเด็กนั้นเอาไว้ให้ดีที่สุด
.
จากนั้นเมื่อเรื่องเดินทางมาถึงจุดระเบิด
แบบ ระเบิดความอัดอั้นสุดๆ พูดได้เลยว่าดาร์กมากกก
ดาร์กขัดกับหน้าปกสุดๆ มองได้เลยว่าโดนแกงแล้วว 🤣
.
แล้วเมื่อลมทะเลสงบ คลื่นบ้าคลั่งนิ่งเงียบ
ก็ได้ยินเพียงเสียงหัวใจ และพบกับความรู้สึกแท้จริง
ที่เป็นข้อความที่หนังสือเล่มนี้กำลังอยากบอกกับเรา
บอกอย่างตั้งใจถึงสิ่งสำคัญของชีวิต 🤍
.
คายะ ในวัย 15 ที่เฝ้าตามหาความพิเศษของชีวิต
หากิจกรรมอะไรทำที่จะทำให้แต่ละวันไม่ผ่านไปอย่างน่าเบื่อ
คืนหนึ่ง เค้าเข้าไปนั่งพักในศาลารอรถเมล์เก่า
ก็ได้เจอกับ 'ชิกะ' ในความมืดที่เห็นเพียงดวงตาและเล็บที่เรืองแสง
.
พยายามสื่อสารกันไปมา ก็รู้ได้ว่าเหมือนอยู่กันคนละโลก
คนละมิติจักรวาล แต่มีความเชื่อมโยงกันบางอย่าง
ทั้งสองพยายามเรียนรู้ วัฒนธรรมของกันและกัน
พร้อมกับตัวคายะที่พัฒนาความรู้สึกที่มีต่อชิกะไปด้วย
.
'สิ่งที่เชื่อมต่อกันอยู่ไม่ใช่สถานที่
แต่สิ่งที่เชื่อมต่อกันอยู่คือเราสองคน
เพียงแค่เราสองคน'
.
เมื่อวัยเด็กจบลง เรื่องของชิกะก็จบลงไปด้วย
เค้าเก็บเรื่องนี้เอาไว้ในใจ หวงแหนความทรงจำวัยเด็กนี้เอาไว้
ยึดมั่นและคิดถึงมันอยู่ตลอดเวลา
ด้วยเชื่อว่ามันคือความจริง ไม่ใช่ความฝันในวัยเยาว์
.
หนังสือพาเราเติบโตไปกับคายะ
เปรียบเสมือนเราที่ผ่านวัน ผ่านวัย เข้าสู่ช่วงแห่งชีวิต
ความเป็นจริงในในวัยผู้ใหญ่ ใช้ชีวิตไปพร้อมกับ
กอดเก็บความทรงจำล้ำค่าในวัยเด็กเราไว้
.
จบแบบพีคนิดๆ หักมุมตอนท้ายหลายๆอย่าง
และการวนมาบรรจบอย่างเหลือเชื่อ อบอุ่นใจมากๆ
แล้วเราจะพบกับ วัย 15 ของเราอีกครั้งในเล่มนี้ค่ะ ☺️