ฉันจะข้ามเวลาไปหาเธอ
세계를 건너 너에게 갈게
Lee Kkot-nim
📷 รูปภาพ
📖 เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้
'ซงอึนยู' เด็กหญิงวัยสิบห้าปีที่มีความสัมพันธ์ระหองระแหงกับพ่อ ถูกพ่อบังคับให้เขียนจดหมายถึงตัวเองในอีกหนึ่งปีข้างหน้า แต่จดหมายของเธอกลับย้อนเวลาส่งไปหา 'โจอึนยู' ในปี 1982 อึนยูและอึนยูได้เขียนจดหมายโต้ตอบกันหลายฉบับ จนเกิดเป็นความผูกพันของคนสองคน อึนยูจากอดีตสัญญาว่าจะช่วยตามหาแม่ของซงอึนยูให้พบ เรื่องราวที่เป็นเหมือนปาฏิหาริย์จึงเกิดขึ้น
📝 Just Read a Lot's Review
💌📮ในโลกยุคดิจิตอล ยังมีความคลาสสิค
ที่ยังไงใครได้รับก็มีความสุข นั่นคือ จดหมาย
ยิ่งเป็นจดหมายจากคนที่เรามีความรู้สึกพิเศษ ยิ่งตื่นเต้นใหญ่เลย
แต่ที่จะทำให้ตื่นเต้น ปนแปลกใจหนัก อาจเป็นจดหมายจากใครก็ไม่รู้
ที่เขียนตอบกลับมาหาเรา โดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ! 🤣
.
พล็อตของหนังสือเล่มนี้เลยจ้า
จดหมายที่ตอบโต้กันไปมา ของคนที่ไม่รู้จักกัน
อ้ะ อาจจะธรรมดาไม่แปลกใหม่ และถ้าเป็นการเขียนตอบกัน
แบบโลกปัจจุบัน กับโลกอดีตล้ะ นั่น ดูน่าสนใจขึ้นมาล้ะใช่ม้า
มาค่ะ นิยายแฟนตาซี บนความคลาสสิคของ 'จดหมาย'
.
'อึนยู' ถูกพ่อลากมาเขียนจดหมายหาตัวเองในอีกหนึ่งปีข้างหน้า
โดยส่งไปกับตู้ไปรษณีย์เชื่องช้า (มีจริง ๆ ที่เกาหลี)
แต่แล้วจดหมายที่ควรจะมาถึงในอีกหนึ่งปีข้างหน้า
กลับมาส่งมาเร็วกว่าที่คิด และไม่ได้มาจากตัวเอง!
มาจากคนชื่อ 'อึนยู' เหมือนกัน และมาจากอดีต!
.
อึนยู ปัจจุบัน คือช็อคแตกไปเลย แล้วทั้งคู่ก็เขียน
จดหมายหากันแบบ นี่มันเรื่องอะไรกันนี่!
บางฉบับไม่ได้เขียนแบบสุภาพด้วย เขียนด่ากันไปมา
แต่สุดท้าย ก็กลายเป็นผลัดกันเล่าชีวิตไปซะงั้น
เกิดเป็นความผูกพันข้ามชาติ แต่ไม่ข้ามภพกันเฉยเลย
.
เอ้อ ที่แปลกคือ จดหมายที่ส่งกลับมาจากอดีตทุกครั้ง
เวลาจะเพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ เหมือนว่าปัจจุบันส่งไป
ทางอดีตกว่าจะได้รับ เวลาก็ผ่านไป 2 ปีแล้ว
ส่วนปัจจุบันผ่านไปหลักเดือนเอง
ทำให้อึนยูปัจจุบัน กลายเป็นน้องของอึนยูอดีตไปซะได้
.
'ฉันชอบที่ได้อ่านจดหมายของพี่ ชอบการรอคอยด้วย
ฉันกับพี่ไม่รู้จักกัน และได้แต่ส่งจดหมายหากันหลายครั้งก็เท่านั้นนี่นา
แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนว่าเรารู้จักกันมาตั้งนานแล้ว'
.
หนังสือ จะเล่าถึงปัญหาความสัมพันธ์ในครอบครัว
ปัญหาของเด็กที่มีแต่พ่อ และไม่มีแม่คอยดูแล
ปัญหาของเด็กที่มีพี่น้อง แล้วพี่น้องเก่งกว่า จนทำให้
โดนพ่อแม่เปรียบเทียบอยู่ตลอด และเหมือนเราไม่มีตัวตน
หรือเป็นมุมมองของพ่อเลี้ยงเดี่ยว ที่มีลูกสาว
ซึ่งไม่รู้จะต้องดูแลลูกสาววัยรุ่นอย่างไร
.
'ขึ้นชื่อว่าครอบครัวแล้วก็ไม่ได้หมายยความว่า
พวกเขาจะต้องได้ดั่งใจหรือเป็นไปตามที่เธอต้องการหรอกนะ
ไม่แน่ว่าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าครอบครัวอาจเป็นผู้คน
ที่เธอยิ่งต้องทำความเข้าใจให้มากและบ่อยขึ้นกว่าเดิมก็เป็นได้'
.
เรื่องนี้คือร้องไห้เลย!!!
หลังจากหักมุม พลิกล้อค แล้วก็น้ำตาไหลเลย
เขียนดีมากกก ไปอ่านกันทุกคนนน
เราไม่ได้ร้องไห้กับนิยายมานานแล้ว อันนี้คือสุดจริง!